เฉินอันออกจากหมู่บ้าน สวมอุปกรณ์ให้เรียบร้อย แล้วเดินต่อไปยังหุบเขาหมาป่าป่า
ทุกดันเจี้ยนสามารถเข้าได้สัปดาห์ละ 14 ครั้ง เขาเพิ่งเข้าไปครั้งเดียว ยังเหลืออีก 13 ครั้ง
ตอนนี้บนถนนหลวงคนไม่ค่อยพลุกพล่าน มีผู้เล่นบางคนเดินผ่านไปมาอย่างเร่งรีบ ต่างก็เดินกันเป็นกลุ่ม
เขาคนเดียวเดินไปดูสะดุดตาไม่น้อย
เดินไปประมาณสิบนาที รอบข้างเริ่มโล่งขึ้นเรื่อยๆ
สองข้างทางเป็นที่รกร้างกว้างใหญ่ วัชพืชขึ้นรกเรื้อ ไกลออกไปเป็นแนวป่าไม้ที่ทอดยาวต่อเนื่อง
เฉินอันกำลังเดินไปเรื่อยๆ จู่ๆ
ฟิ้ว!
ร่างคนหนึ่งพุ่งออกมาจากหลังต้นไม้ข้างทาง ด้วยความเร็วที่น่าตกใจ!
รูม่านตาเฉินอันหดเล็ก เท้าเลื่อนหลบโดยสัญชาตญาณ
ไม่เพียงแต่การตอบสนองที่ตามทัน ความเร็วยังแทบไม่แพ้กัน!
อีกฝ่ายแทงดาบมาทางเขา!
เป็นสกิล!
สายตาเฉินอันนิ่งขึ้น ยกมือทั้งสองขึ้นใช้ท่า "โอบหางนกกระจอก"!
สกัดแรง activated!
ลดความเสียหาย 30%!
เฉินอัน: -376
อีกฝ่าย: -95
สีหน้าเฉินอันเปลี่ยนไปมาก
หลบได้ตั้งเท่าไหร่ กลับหลบไม่พ้น?
เขารู้สึกตกใจในใจกับความแข็งแกร่งของอีกฝ่าย
เมื่อกี้ควรใช้ท่าเดินก้าวหลบไปให้ไกล!
ตอนนี้พลังเลือดของเฉินอันลดลงไปครึ่งหนึ่ง!
อีกฝ่ายก็ตะลึงไปเหมือนกัน
นี่มันวิชากำลังอะไร?
ทำไมรู้สึกเหมือนแทงเข้าไปในก้อนสำลี?
แล้วอีกอย่าง ฝ่ายตรงข้ามกลับยังสามารถปล่อยพลังลมปราณได้อีก?
นั่นคือความเสียหายจากพลังภายในนะ!
เฉินอันตอบสนองอย่างรวดเร็ว เห็นว่าความเร็วของอีกฝ่ายแทบไม่แพ้กัน ไม่ยอมให้อีกฝ่ายมีโอกาสโจมตีอีก ใช้ท่า "เริ่มท่า" ทันที!
ตั้งสมาธิเริ่มทำงาน อัตราการหลบเพิ่มขึ้น!