ไม่นานนัก ของที่เขานำมาขายก็ขายหมดเกลี้ยง
รวมแล้วได้เงินตั้ง 615 ตำลึง!
นั่นคือเงินตั้ง 6,000 กว่าบาท!
ในกระเป๋าเหลือเพียงสามชิ้นส่วนเท่านั้น
"ควรซื้อกระเป๋าใหญ่สักสองใบแล้วล่ะ" เฉินอันกวาดตามองช่องว่างสองช่องที่อยู่ด้านล่างของกระเป๋า แล้วคิดในใจ
กระเป๋าแบ่งเป็นขนาดเล็ก (20 ช่อง), กลาง (40 ช่อง), ใหญ่ (50 ช่อง), และใหญ่พิเศษ (80 ช่อง) ล้วนผลิตโดยช่างเย็บผ้า กระเป๋าใหญ่ราคาหนึ่งร้อยตำลึง แต่ต้องใช้พื้นที่ 100 ช่อง ไม่งั้นวิ่งไปวิ่งมามันลำบาก
เขากำลังคิดอยู่ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหู:
"สวัสดีคะ ขอถามหน่อย พวกคุณมีวิชาเงาร่างหมาป่าเหลือไหมคะ?" เฉินอันเงยหน้าขึ้น
เบื้องหน้ามีคนสามคนยืนอยู่
คนนำเป็นหญิงสาวอายุราวสิบแปดต้น ๆ สวมชุดยาวสีเขียวอ่อน ผมยาวสยายพาดบ่า ใบหน้าเพริศพริ้งราวกับไม่ใช่มนุษย์จริง
นางมีแววตาอ่อนโยน มุมปากยิ้มบาง ๆ ท่วงท่าสง่างามอ่อนช้อย ดูออกเลยว่าเป็นคุณหนูที่ถูกเลี้ยงมาอย่างดีตั้งแต่เด็ก
ด้านหลังนางมีชายวัยกลางคนสองคน ยืนอยู่ซ้ายขวา ใบหน้าไร้อารมณ์
คนซ้ายดวงตาคมกริบ มือขวากุมด้ามมีดที่เอวตลอดเวลา
คนขวาร่างกำยำ สายตากวาดมองไปรอบตัวอย่างระแวดระวังสูง
เฉินอันมองออกว่าทั้งสองคนนี้เป็นองครักษ์ ฝีมือไม่ธรรมดา
"หมดแล้ว" เฉินอันส่ายหน้า
หญิงสาวถอนหายใจอย่างผิดหวัง แล้วถามอีกว่า "วิชาเงาร่างหมาป่าที่คุณเพิ่งขายไป พวกคุณตีได้วันนี้เหรอ?"