[โรงเรียนมัธยมเจียงเฉิงหมายเลขหนึ่งเตะเจ้าออกจากกิลด์]
เฉินอันเหมาร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ไว้สิบชั่วโมง พอออนไลน์ก็ได้รับข้อความแจ้งเตือนนี้ทันที
นอกจากนี้ยังมีข้อความจากโจวหยวนส่งมา เป็นเครื่องหมายคำถามเรียงยาวเหยียด
“นี่คิดจะทำลายชื่อเสียงข้าสินะ” เฉินอันหัวเราะเยาะ
ข้ายังจะสนใจชื่อเสียงแค่นี้ด้วยหรือไง?
เขาขี้เกียจแม้แต่จะอธิบาย ตอบกลับไปตรง ๆ ว่า “เจ้าหยวน พวกนั้นข้าเป็นคนฆ่าเอง”
จากนั้นก็ปิดหน้าต่างแชต แล้วเปิดรายชื่อเพื่อน ค้นหาซูหว่าน
“มีอุปกรณ์ชุดหนึ่ง เอาไหม?”
อีกฝ่ายตอบกลับมาทันทีว่า “เอา! เจ้าอยู่ที่ไหน?”
“โรงเตี๊ยมหมู่บ้านผู้เล่นใหม่”
ห้านาทีต่อมา เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
ซูหว่านยืนอยู่หน้าประตู ด้านหลังยังคงมีองครักษ์สองคนนั้นติดตามมาด้วย นางสวมชุดรัดกุมสีเขียวอ่อน ดูสะอาดสะอ้านและคล่องแคล่ว พอเห็นเฉินอัน นางก็ยิ้มให้
เฉินอันไม่พูดพร่ำทำเพลง เปิดหน้าต่างซื้อขาย เลือกอุปกรณ์แปดชิ้นที่ตนเองใช้ได้เก็บไว้ ส่วนที่เหลืออีกยี่สิบเอ็ดชิ้นล้วนใส่ลงไป
พอซูหว่านเห็น ดวงตาก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย
อุปกรณ์ยี่สิบเอ็ดชิ้น แถมยังมีแร่จำนวนไม่น้อยอีกด้วย!
ตระกูลซูของพวกนางเองก็จัดตั้งสตูดิโอเกมขึ้นมา มีพนักงานอยู่ในสังกัดจำนวนมาก แต่เนื่องจากเข้ามาตั้งหลักในเกมค่อนข้างช้า ทรัพยากรของกิลด์จึงยังไม่มากเท่ากิลด์อื่น
ส่วนผู้เล่นนับแสนคนในหมู่บ้านผู้เล่นใหม่ อุปกรณ์และวัตถุดิบต่างก็หายาก
อุปกรณ์จาก NPC ไม่เพียงธรรมดาสามัญเท่านั้น แม้แต่ไอเทมสิ้นเปลืองก็ยังมีราคาสูงมาก
กิลด์ส่วนใหญ่ล้วนเลี้ยงผู้เล่นสายดำรงชีพไว้ เพื่อปลูกและผลิตสิ่งของใช้เอง ส่วนที่เหลือจึงค่อยนำไปขายหาเงิน
ตอนนี้ซูหว่านเองก็แยกตั้งทีมขึ้นมาทีมหนึ่ง รับผิดชอบด้านจัดซื้อและการก่อตั้ง จึงต้องการสิ่งของเป็นจำนวนมาก
ปกติเขาจะติดต่อและรับซื้อจากทีมขนของที่ทำงานเดี่ยวแบบนี้โดยเฉพาะ