เฉินอันยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่ขยับแม้แต่น้อย
เขาถึงขั้นไม่ได้ชักกระบี่
เขามองพวกเขาอย่างสงบนิ่ง ราวกับยอดฝีมือขั้นหมุนสองที่กำลังแสดงเขี้ยวเล็บอยู่ตรงหน้า เป็นเพียงก้อนหินไม่กี่ก้อนที่เกะกะขวางทางอยู่ริมถนน
สายตานั้นทำให้จางเฮ่อสะดุ้งวาบ ขนลุกซู่ขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ แต่ความโลภก็เข้าครอบงำความหวาดหวั่นนั้นอย่างรวดเร็ว
เขากวาดตามองกระบี่ที่เอวของเฉินอัน แสงสีเงินไหลวนบนตัวกระบี่ คุณภาพไม่ธรรมดา อย่างน้อยก็เป็นชุดเงิน
“ไอ้หนุ่ม ฉันถามแกอยู่นะ แถวนี้มีแกอยู่คนเดียวหรือไง?”
เขาเลียริมฝีปาก พลางส่งสายตาให้พวกพ้อง
ห้าคน แถมยังมีผู้เล่นที่ไม่ใช่ตัวประกอบอีกตั้งมากมาย ล้อมคนที่เดินทางลำพังเพียงคนเดียว ต่อให้มีฝีมืออยู่บ้าง จะก่อคลื่นอะไรได้?
ยิ่งไปกว่านั้น เบื้องบนออกคำสั่งมาแล้วว่า ผู้เล่นที่ออกจากหมู่บ้านและเดินทางลำพังทุกคน ฆ่าผิดดีกว่าปล่อยให้หลุดรอด
คืนเดียวพวกเขาก็ลงมือปล้นไปหลายครั้งแล้ว
ทั้งอุปกรณ์ เงิน และวัสดุ กอบโกยจนกระเป๋าตุง
ชายร่างกำยำตรงหน้าดูเหมือนแกะอ้วนตัวหนึ่ง
“ลุย!”
จางเฮ่อโบกมือ ทั้งห้าคนพุ่งเข้าใส่พร้อมกัน
ประกายดาบวูบวาบ จิตสังหารเย็นเยียบ
เฉินอันไม่ขยับ
เขาถึงขั้นไม่มองพวกเขาด้วยซ้ำ
มือขวาวางอยู่บนด้ามกระบี่ สายตายังคงมองไปยังที่ไกล
การแทงฉับพลันของจางเฮ่อมาถึงก่อนใคร!
ปลายกระบี่พุ่งตรงเข้าหาลำคอของเฉินอัน รวดเร็วราวงูพิษพุ่งออกจากโพรง!
ขณะที่ปลายกระบี่ห่างจากลำคอไม่ถึงครึ่งฉื่อ เฉินอันก็ขยับเป็นครั้งแรก
มือขวาชักกระบี่
【ชิงฟงสะบัดขึ้น】!
เคร้ง!
เสียงโลหะกระทบกันกังวานใส จางเฮ่อรู้สึกได้ถึงแรงมหาศาลที่ส่งผ่านตัวกระบี่ ฝ่ามือชาจนไร้ความรู้สึกในพริบตา ปลายกระบี่เบนขึ้นไปครึ่งชุ่นอย่างควบคุมไม่ได้!