…
เจ็ดโมงเช้า เฉินอันออกจากเกม ตั้งใจจะกินมื้อใหญ่ให้อิ่มหนำ
เพราะวันนี้เขาอาจต้องเดินทางอีก
จากบทสนทนาในช่องแชตเมื่อวาน คลิปสตรีมศึกมหาป่วนระดับเมืองได้แพร่กระจายไปทั่วเมืองเจียงโจวแล้ว
คิดว่าศาลาหลงอวิ๋นคงเพิ่มการป้องกันเข้มงวดขึ้นอีก
ส่วนข้อความจากโจวหยวนกับซูหว่าน เขาไม่ได้ตอบกลับเลย
ถ้าตอบกลับ ก็เท่ากับบอกชื่อใหม่ของตัวเองให้ทั้งสองคนรู้
ต้องสลับตัวตนก่อน ถึงจะตอบกลับได้
เขายังไม่เชื่อใจทั้งสองคนถึงขนาดนั้น
ตอนที่เขาเพิ่งออกมา
เย่รู่ซวงกับคนอื่น ๆ ก็กำลังกินมื้อเช้ากันอยู่แล้ว แต่สายตาของทุกคนจับจ้องอยู่ที่โทรศัพท์
“เฉินโม่! คุณออกมาแล้วเหรอ?”
เย่เทียนหลงทักเฉินอันด้วยสีหน้าตื่นเต้น “รีบมาดูนี่เร็ว! โห เฉินอันจากหมู่บ้านเดียวกับพวกเราเก่งชะมัด! พอคลิปสตรีมของเขาถูกเผยแพร่ออกไป ก็ได้รับความสนใจไปทั่วทั้งเมือง!”
“คลิปนี้ขึ้นเทรนด์ในชั่วข้ามคืน! แม้แต่ยอดฝีมือบางคนในต่างประเทศยังประหลาดใจเลย!”
พอเย่รู่ซวงเห็นเฉินอันออกมา สีหน้าก็เก้อกระดากเล็กน้อย แต่ยังคงจ้องเขาไม่วางตา พยายามมองหาร่องรอยพิรุธบนใบหน้า
แต่เฉินอันแสดงท่าทีเป็นปกติมาก เขาทำสีหน้าประหลาดใจแล้วพูดว่า “เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ? เมื่อคืนตอนผมดูสตรีมก็ยังตกใจเลย เฉินอันคนนี้เก่งจริง ๆ!”
ถังเสี่ยวเหมิงกอดชามข้าวไว้ พลางจ้องคลิปตาไม่กะพริบ เมื่อมองดูให้ดี ดวงตาคู่นั้นก็เต็มไปด้วยความเลื่อมใสและชื่นชม
เฉินอันจัดเตรียมอาหารให้ตัวเองเสร็จแล้ว ก็เปิดคลิปดู
เป็นอย่างที่คิด
คลิปที่เขาคนเดียวบดขยี้เซินซิงเฉิน ลู่เทียนสิง และเหล่าอัจฉริยะอีกมากมาย กำลังถูกแชร์ต่ออย่างบ้าคลั่งในฟอรัม
ผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วนตั้งคำถามด้วยความตกตะลึง
—คนคนนี้เป็นใคร?
—ทำไมถึงเก่งขนาดนี้?
—ฝึกวิชาอะไรมากันแน่?
—หรือคนที่สร้างวิชาชั้นเจ็ดขึ้นมาเองจะเป็นเขา?
ผู้คนมากมายพากันแสดงความคิดเห็น ยิ่งไปกว่านั้น ยอดฝีมือจากต่างประเทศก็เข้ามาร่วมวงด้วย
“คนคนนี้ไม่เลวเลยก็จริง แต่ต้องยอมรับว่าคู่ต่อสู้ของเขาอ่อนแอเกินไป ถ้าเป็นอัจฉริยะขั้นหมุนหนึ่งของแดนซากุระอย่างผม ก็ทำได้เหมือนกัน!”