จางเฮ่อและพวกขมิบก้นด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
เชี่ยเอ๊ย!
พวกเราไม่ได้ทำอะไรเลยนะ!
บ้าชะมัด!
ค่าสถานะหลักของจางอวี่หลิงทุกค่าเกิน 220 อย่างแน่นอน! ฝีมือเทียบเท่ายอดฝีมือวิชาภายในชั้นสี่ ขั้นหมุนสาม!
ถ้านางคิดจะฆ่าพวกเขา ก็เป็นการบดขยี้อย่างแน่นอน ฆ่าได้ในพริบตา!
หัวหน้าโจรถึงกับกลัวจนขาอ่อน ถอยหลังกรูดไม่หยุด
ชายท่าทางเจ้าเล่ห์หัวเราะหึ ๆ สายตากวาดมองจางอวี่หลิง ก่อนจะเลื่อนไปยังหญิงสาวชุดขาวที่ยืนอยู่ด้านหลังนาง แล้วเลียริมฝีปาก
“เด็กสาวพูดถูกแล้ว คนพวกนี้ต้องตาย ไม่อย่างนั้นพวกเขาจะเปิดเผยที่อยู่ของเรา พอยอดฝีมือจากสำนักหลินเฉิงตามมา พวกเราที่มีคนน้อยกว่าก็ย่อมต้านไม่ไหว สุดท้ายต้องถูกตามล่าอีกครั้ง”
ระหว่างพูด สายตาของเขาไม่เคยละจากหญิงสาวชุดขาวเลย
ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาเลิกคิ้วเล็กน้อย น้ำเสียงเจือความไม่พอใจ “ฆ่าคนตั้งมากมายแบบนี้ ไม่ค่อยดีมั้ง?”
น้ำเต้าสุราที่เอวของเขาแกว่งไหว น้ำเสียงใสกังวาน แฝงกลิ่นอายจอมยุทธ์ผู้กล้าหาญอยู่หลายส่วน
หญิงสาวชุดขาวเอ่ยเสียงเบาเช่นกัน “ใช่ค่ะ พี่เล้ยพูดถูกแล้ว พวกเขาเป็นผู้บริสุทธิ์ ฆ่าพวกเขาแบบนี้โหดร้ายเกินไปค่ะ
พวกเรารีบกลับสำนักหยูหนี่กันเถอะ บอกความชั่วของสำนักหลินเฉิงให้อาจารย์ฟัง อาจารย์จะต้องปกป้องพวกเราแน่ค่ะ”
น้ำเสียงของนางอ่อนโยน แววตาใสกระจ่าง ระหว่างพูดก็แอบมองชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาคนนั้นอยู่หลายครั้ง
เฉินอันยืนอยู่กับที่ สายตาจับจ้องชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา
พี่เล้ยงั้นหรือ?
รูม่านตาของเขาหดลงเล็กน้อย
น้ำเต้าสุราห้อยอยู่ที่เอว วางตัวสบาย ๆ คำพูดแฝงความกล้าหาญแบบจอมยุทธ์—