หลี่ชิวหนิงสีหน้าเคร่งเครียด ก้าวลงจากแท็กซี่
เธอเงยหน้ามองตึกเก่าๆ ด้านหน้า คิ้วขมวดยิ่งกว่าเดิม
ที่นี่คือบ้านของเฉินอัน?
เธอเดินตามที่อยู่ไปที่ชั้นสาม เคาะประตู
คนเปิดประตูเป็นผู้หญิงวัยกลางคน สวมผ้ากันเปื้อน ใบหน้าเต็มไปด้วยความรำคาญ: “ใคร?”
“ฉันเป็นครูของเฉินอัน ชื่อหลี่ชิวหนิง ไม่ทราบว่าคุณเป็น...”
ผู้หญิงคนนั้นตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นสีหน้าเปลี่ยนเป็นระแวง: “ครู? ไอ้เด็กนั่นก่อเรื่องที่โรงเรียนอีกแล้วเหรอ?”
หลี่ชิวหนิงหายใจเข้าลึกๆ: “วันนี้มันฆ่านักเรียนหลายคนในเกม ฉันอยากมาหามันเพื่อทำความเข้าใจสถานการณ์”
“อะไรนะ?!”
น้ำเสียงของผู้หญิงคนนั้นดังขึ้นทันที แหลมและเสียดหู
“ฆ่าคน? ไอ้เด็กเนรคุณมันฆ่าคนเหรอ! ฉันพูดมาตั้งนานแล้วว่าไอ้เด็กนั่นมันไม่ใช่คนดี! ตั้งแต่เล็กจนโตไม่มีพ่อไม่มีแม่ เจ้าเล่ห์เพทุบายมาก!”
พูดไปก็หยิบโทรศัพท์ออกมา นิ้วจิ้มหน้าจอเพื่อโทรออก
“คุณอย่าเพิ่งตกใจไป ที่ฉันแค่อยาก...”
“ว่าไง! เฉินอันไอ้เด็กเนรคุณ! แกทำอะไรลงไป! ครูตามมาถึงบ้านแล้ว! ฉันบอกแกไว้นะ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเรา! แกก่อเองต้องรับเอง!”
ปลายสายมีแต่เสียงตัดสาย
ไม่รับสาย
ผู้หญิงคนนั้นยิ่งโกรธ สบถใส่โทรศัพท์: “ไม่รับสายเหรอ? กล้าก็อย่ากลับบ้านมา! ฉันบอกแกไว้นะ ถ้าแกกล้าทำให้อวี่เวยและเสี่ยวหาวต้องเดือดร้อน ฉันไม่จบกับแกแน่!”
เธอวางสาย หันมามองหลี่ชิวหนิง สีหน้าจากโกรธกลายเป็นน้อยใจ
“คุณครูหลี่ คุณต้องตัดสินให้เราด้วยนะ เด็กคนนั้นเราเลี้ยงมาสามปี กินอยู่อะไรเราเคยละเลยมันหรือเปล่า? สุดท้ายเลี้ยงออกมาเป็นเด็กเนรคุณ! มันทำอะไรก็ไม่เกี่ยวกับเรา เราไม่สามารถควบคุมมันได้หรอก!”
หลี่ชิวหนิงมองเธอ รู้สึกอึดอัดใจมาก
ผู้หญิงคนนี้พูดมาตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่มีคำพูดไหนที่แสดงความห่วงใยเฉินอันเลยสักคำ
มีแต่การปัดความรับผิดชอบ กลัวว่าลูกตัวเองจะเดือดร้อนไปด้วย
“ฉันเข้าใจแล้ว” หลี่ชิวหนิงหันหลังเดินออกไป
ลงจากตึก เธอหายใจเข้าลึกๆ
เฉินอัน ฉันต้องจัดการแกด้วยตัวเองให้ได้!
...
แสงสีขาววาบขึ้น
หลี่ชิวหนิงปรากฏตัวที่ฐานทัพกิลด์ในหมู่บ้านมือใหม่
ลานบ้านสไตล์โบราณ กระเบื้องสีเทาอิฐสีเทา ต่างจากโลกความจริงคนละโลก
เธอเก็บอารมณ์ เดินไปยังลานฝึก