เฉินอันได้ยินเสียงกีบม้าดังมาจากด้านหลัง
เขาควบคุมความเร็ว วิ่งต่อไปอย่างไม่รีบร้อนไม่ร้อนใจ
เบื้องหน้า ประตูหมู่บ้านมือใหม่ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
เขาก้าวยาวออกไปหนึ่งก้าว
ออกจากหมู่บ้านมือใหม่แล้ว!
จากนั้นเขาก็ไม่ได้ใช้วิชาเบากายเต็มกำลัง แต่ควบคุมความเร็วไว้ ให้เร็วกว่าม้าเพียงเล็กน้อย!
จ้าวจื้อเบิกตากว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ ก่อนจะพลันเข้าใจขึ้นมา
“ความเร็วของมันเพิ่มขึ้นอีกแล้ว!”
ที่แท้เจ้าหนูนี่เมื่อครู่จงใจประหยัดพลังภายใน! ส่วนตอนนี้ต่างหากคือความเร็วเต็มกำลังของมัน คิดจะสลัดพวกเขาที่ตามมาให้หลุดงั้นหรือ?
จ้าวจื้อคลายความสงสัยทั้งหมดในใจทันที ก่อนจะคำรามลั่น
“ไล่ตามมันไป! ทุกคน ง้างธนู! ยิงมันให้ฉัน!”
เชียนทงนำหน้าไปก่อนแล้ว เขาหัวเราะเสียงดังพลางตะโกน
“จ้าวจื้อ ฉันบอกแล้วไงว่านายประเมินมันสูงเกินไป! คอยดูว่าฉันจะจับมันมาได้ยังไง!”
“ฮ่าฮ่า! เฉินอัน! ตายซะ!”
เชียนทงยกกระบี่สั้นในมือขึ้น แล้วกระตุ้นม้าให้ควบอย่างบ้าคลั่ง
จ้าวจื้อไม่ยอมน้อยหน้า เร่งไล่ตามอย่างเต็มกำลัง
ทหารม้าธนูด้านหลังไล่ตามไปพลางยิงไปพลาง แต่ลูกธนูบินไปได้แค่ยี่สิบเมตรก็หมดแรง อีกทั้งค่าความแม่นยำของการยิงธนูบนหลังม้าก็ต่ำอยู่แล้ว ส่วนค่าหลบหลีกของเฉินอันยังสูงจนน่าเหลือเชื่อ ยิงอย่างไรก็ไม่โดนเขา
ผู้เล่นที่อยู่ริมทางเห็นภาพนี้ ต่างพากันแตกตื่นหลีกหนี
“โห! คนดำคนนั้นเป็นใคร?”
“จะเป็นใครได้อีกล่ะ? เฉินอันไง!”
“เขาบ้าไปแล้วหรือไง? คนเดียวล่อทหารม้าร้อยกว่านายออกจากหมู่บ้าน?”
“สองคนที่นำหน้าอยู่คือมือสังหารคู่แห่งศาลาหลงอวิ๋น จ้าวจื้อกับเชียนทงหรือเปล่า?”
“ใช่ ๆ! พวกเขานั่นแหละ! ยอดฝีมือขั้นหมุนสอง!”
“ศาลาหลงอวิ๋นมั่นใจว่าจะชนะสุด ๆ เลยสินะ! ทหารม้าร้อยกว่านายไล่ฆ่าคนเดียว เฉินอันตายแน่!”
“เขาไม่น่าออกมาเลย!”
“ถ้าไม่ออกมา พอช่วงมือใหม่หมดลงแล้วถูกคนของศาลาหลงอวิ๋นล้อมไว้ จะไม่ตายอนาถกว่าเดิมหรือไง?”
ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์ เฉินอันวิ่งห่างออกไปเรื่อย ๆ