-
อาการปวดเมื่อยระหว่างขานั้นยากจะมองข้าม
หลีโย่วค่อย ๆ ลืมตาขึ้น มองเห็นภาพพร่ามัว กว่าจะโฟกัสได้ก็ใช้เวลาอยู่พักหนึ่ง
ยังคงเป็นห้องนอนหรูหราแต่หายใจไม่ออกเหมือนเดิม แสงสลัว เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งราคะหลังความรัก
ความทรงจำของร่างกายกลับมาทันที ความรุนแรงเมื่อคืนทำให้หลีโย่วรู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมา
เธอใช้แขนทั้งสองข้างยันตัวลุกขึ้นนั่ง สายตาที่แผ่ความรู้สึกรุนแรงนั้นยากจะมองข้าม
เคออวี้สวมชุดคลุมนอนผ้าไหมสีดำ ผ้าคาดหลวม ๆ เผยให้เห็นแผงอกแน่น ๆ จำนวนมาก ซึ่งปรากฏรอยแดงสดใหม่หลายรอยจาง ๆ
ระหว่างนิ้วของเขาคีบบุหรี่ที่มอดไปแล้วครึ่งมวน ควันสีขาวอมเขียวลอยขึ้นช้า ๆ แต่ก็ไม่อาจบดบังสายตาที่เต็มไปด้วยความก้าวร้าวของชายหนุ่มได้
เมื่อนึกถึงทุกอย่างเมื่อคืน รูม่านตาของหลีโย่วสั่นไหว ถูกทรมานจนขาทั้งสองข้างไม่มีเรี่ยวแรง
เขาอุ้มเธอคร่อมตัวไว้ เธอร้องไห้แทบทั้งคืน
เสียงของหลีโย่วแหบแห้งไปแล้ว เจ็บแสบร้อน
แต่พอตื่นขึ้นมาประโยคแรกกลับเป็น
"ปล่อยฉันไป เคออวี้ ฉันจะกลับบ้าน"
เคออวี้ได้ยินดังนั้นก็ค่อย ๆ พ่นควันออกมาวงหนึ่ง
เขามองเธอผ่านม่านควัน มุมปากยิ้ม แต่สายตาเย็นชา
"กลับบ้าน? กลับบ้านไหน? บ้านเซี่ยเหิงโจว? หรือบ้านพี่ชายเธอ?"
"ฉันจะกลับบ้านของฉันเอง! ฉันจะไปหาพี่ชายฉัน!"
หลีโย่วโกรธกับน้ำเสียงที่เยาะเย้ยของเขา จึงตะโกนออกไปโดยไม่คิดหน้าคิดหลัง
"ไปหาพี่ชาย?"
เคออวี้หัวเราะเบา ๆ แล้วกดบุหรี่ลงในที่เขี่ยบุหรี่คริสตัลที่อยู่ข้าง ๆ
เขาลุกขึ้นเดินมาที่ข้างเตียง
ชายเสื้อคลุมปลิวไหวตามการเคลื่อนไหวของเขา พอจะมองเห็นว่าข้างในไม่ได้สวมอะไรเลย
นี่แหละคือตัวตนจริง ๆ ของเขา
พิลึกพิกลราวกับเป็นโรคจิตเภท