หลีโย่วถูกเขาจับคางไว้ ขยับตัวไม่ได้ น้ำตาไหลร่วงเป็นเม็ดใหญ่ ตกลงบนนิ้วของชายหนุ่ม
เธอสะอื้น เสียงเพราะร้องไห้มานานจึงแหบพร่าเล็กน้อยแบบนุ่มหู
"ฉัน...ฉันตัวเจ็บ"
คิ้วของเคออวี้ขยับเล็กน้อยจนแทบมองไม่เห็น แต่มือก็ยังไม่ยอมปล่อย
"เจ็บตรงไหน?"
"เจ็บไปหมด"
หลีโย่วสูดจมูก ขนตาติดน้ำตา สั่นระริกไปมา
"เธอทำให้ฉันหนักขนาดนั้น...แล้วจะให้ฉันไปอาบน้ำ กินข้าวอีก เดินสองก้าวก็เจ็บ ไม่อยากขยับเลย"
พูดไปก็อัดอั้นสุดๆ เริ่มนับออกมาทีละอย่าง
"ข้อมือก็เจ็บ เอวก็เมื่อย ขาก็ไม่มีแรง...ฉันเดินไม่ไหว"
เคออวี้จ้องเธอ แววตาหม่นลึก พินิจว่าน้ำเสียงของเธอจริงมากน้อยแค่ไหน แกล้งมากน้อยแค่ไหน
ครู่หนึ่ง เขาก็ปล่อยมือ กวาดนิ้วปาดน้ำตาบนแก้มขาวเนียนของเธออย่างไม่ใยดี
"อ้อนเก่ง"
เขาขมวดคิ้ว ดูหงุดหงิดไม่น้อย แต่ก็ไม่เหมือนกำลังตำหนิเธอ
"ฉันก็อ้อนเก่ง"
หลีโย่วตัดสินใจทำเป็นหน้ามึน สวนกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้
"เธอทำให้ฉันเป็นแบบนี้ ยังไม่ให้ฉันพูดว่าเจ็บอีกเหรอ?"
เคออวี้ไม่ตอบ แต่แขนที่อยู่ที่เอวเธอกลับเลื่อนลงไป คว้าขาพับของเธอ อุ้มเธอทั้งตัวขึ้นมาแนบอก
อาการไร้น้ำหนักที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้หลีโย่วร้องอุทานแผ่วเบา แล้วกอดคอเขาไว้โดยสัญชาตญาณ
"เธอจะทำอะไร?"