ตอนที่ 59 หมาน้อยไร้ยางอายต่ำต้อยxโรคจิตที่หมายตาแต่ชายหนุ่ม (59)

-

ความมืดมิดที่ไม่มีที่สิ้นสุด อึดอัดและอบอ้าว

หลีโย่วค่อยๆ ฟื้นคืนสติ ต้องพยายามอย่างหนักเพื่อหลุดพ้นจากความรู้สึกหายใจไม่ออกที่ถูกรัดแน่นเป็นชั้นๆ

แขนขาอ่อนแรง หญิงสาวขนตากระพริบเล็กน้อย ค่อยๆ ลืมตาขึ้น

ที่เห็นคือห้องที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกตา

ม่านที่ปิดลงถูกดึงปิดสนิทจนมิดชิด กั้นทุกแสงและเสียงจากภายนอก

ในห้องเปิดเพียงโคมไฟหัวเตียงสลัวๆ แสงและเงาคลุมเครือมืดหม่น ทำให้บรรยากาศรอบข้างดูคลุมเครือและอันตราย

ใต้ร่างเป็นผ้าปูเตียงผ้าไหมเนื้อนุ่มเย็น สัมผัสละเอียด แต่กลับทำให้หลีโย่วขนหัวลุกตั้งชันไปทั้งตัว

เธอถูกเคออวี้ลักพาตัวมา

ฤทธิ์ยายังไม่หมดไป สมองมึนงงและปวดหนึบ

หลีโย่วแขนขาอ่อนแรงจนไม่มีแรงจะขยับแม้แต่น้อย

หลีโย่วพยายามจะลุกขึ้นนั่ง แต่เพิ่งจะยกตัวขึ้นก็ทรุดลงไปอย่างหมดเรี่ยวแรง เสียงครางเบาๆ เล็ดลอดออกมาจากมุมปาก

"ตื่นแล้วเหรอ?"

เสียงผู้ชายทุ้มต่ำขี้เกียจดังมาจากข้างกาย

เคออวี้นั่งอยู่บนโซฟาตัวเดียวข้างเตียง ห่างจากเธอแค่เพียงเอื้อมมือ

หลีโย่วตื่นตัวขึ้นมากทันที ดวงตาแดงก่ำทันที

"เคออวี้ นายรู้ไหมว่านายกำลังทำอะไรอยู่?"

"นี่มันเป็นการลักพาตัว! เป็นการผิดกฎหมาย!"

น้ำเสียงของเธอทั้งรีบร้อนและหวาดกลัว แต่เพราะฤทธิ์ยายังไม่หายจึงดูอ่อนแรง ไม่มีพลังน่าเกรงขามเลย

กลับเหมือนลูกแมวที่กระดิกกรงเล็บออดอ้อน ทั้งเปราะบางและน่าสงสาร

เคออวี้ส่ายหัว "ที่รัก อย่าพูดจาไพเราะนักสิ ฉันแค่พาแฟนที่หนีไปกลับมาเฉยๆ"

แบบนี้จะเรียกว่าลักพาตัวได้ยังไง?

เหมือนที่คนอื่นพูดกัน เคออวี้ไม่เคยเป็นคนดีมาก่อน

และเขาก็ไม่คิดว่าตัวเองเป็นคนดีด้วย

หลีโย่วโกรธจนตัวสั่น ความอ่อนแรงจากฤทธิ์ยาทำให้แรงแม้แต่จะด่าเขายังดูไม่มีน้ำหนัก