คำเหล่านี้ผุดขึ้นมาในหัวของเขา
แต่ละคำล้วนเพียงพอที่จะทำให้เขาหมดความสนใจในตัวใครคนหนึ่ง
แต่ไม่เลย
ไม่มีแม้แต่นิดเดียว
-
ยี่สิบนาทีต่อมา ประตูห้องน้ำถูกเปิดออกเป็นช่องเล็กๆ
หลีโย่วห่มผ้าขนหนูหนาสีชมพู ผมเปียกชื้นพาดอยู่บนไหล่ ปลายผมยังหยดน้ำอยู่
ผ้าขนหนูไม่ยาวนัก พอดีถึงกลางต้นขา เผยให้เห็นขาเรียวตรงสองข้าง
เธอเดินเท้าเปล่าบนพื้นเย็นๆ ปลายนิ้วเท้าแดงระเรื่อด้วยความร้อน โผล่หัวออกมาครึ่งหนึ่ง
เคออวี้ไม่อยู่แล้ว
หลังจากเป่าผมเสร็จแล้วเดินลงบันไดมา หลีโย่วเห็นเคออวี้เปลี่ยนเป็นชุดอยู่บ้านสีเทาเข้ม นั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น ถือแท็บเล็ตอยู่ในมือ ดูเหมือนกำลังดูเอกสารอะไรบางอย่าง
ได้ยินเสียง เธอก็ไม่เงยหน้าขึ้นมา
"อาบน้ำเสร็จแล้ว?"
"...อืม"
หลีโย่วตอบ เสียงยังแหบเล็กน้อย
เธอลังเล ไม่ขยับ
"เสื้อผ้าอยู่บนโต๊ะในห้องนอน"
นิ้วของเคออวี้เลื่อนบนหน้าจอ "เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วลงมากินข้าว"
"โอเค"
หลีโย่วห่มผ้าขนหนูให้แน่น เดินกลับห้องนอนช้าๆ เหมือนก้อนข้าวปั้น
บนโต๊ะมีชุดอยู่บ้านผู้หญิงชุดใหม่จริงๆ ด้วยผ้าถักนุ่มสีเบจอ่อน สัมผัสนุ่มสบาย ขนาดก็พอดี
ข้างๆ ยังมีชุดชั้นในวางเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ ขนาดของเธอพอดี
เธอรีบเปลี่ยน