กลับมาที่โต๊ะอาหาร ก็เห็นหัวฟูๆ เล็กๆ ตัวหนึ่งหันไปทางประตูด้วยท่าทางรอคอย
พอเห็นร่างชายคนนั้น หลีโย่วก็รีบก้มหน้าลง ทำเป็นกำลังกินอะไรอยู่เบาๆ
ไม่รู้เลยว่าความรู้สึกผิดแสดงออกมาชัดเจนบนใบหน้าแล้ว
“อยากหนีหรือ?”
เคออวี้พูดตรงๆ จนเธอสะดุ้ง แล้วนั่งลงตรงข้ามเธออย่างสบายอารมณ์
“หรือว่าหวังให้ลุงหยางมาช่วย?”
หลีโย่วจิบซุปเบาๆ กลืนลงคอ แล้วค่อยๆ พูดช้าๆ: “ลุงหยางเป็นคนของคุณ ฉันไม่โง่ขนาดนั้นหรอก”
“ดีที่สุดที่เธอคิดแบบนั้น”
คำพูดของหลีโย่วในตอนนี้ เคออวี้ไม่เชื่อแม้แต่คำเดียว
ในใจเธอคงแอบวางแผนอะไรไม่ดีไว้แน่ๆ
หลังอาหารเย็น เคออวี้ไม่พูดถึงเรื่องไม่สบายใจเหล่านั้นอีก กลับทำตัวเหมือนคู่รักทั่วไป พาเธอไปนั่งดูหนังที่โซฟาในห้องนั่งเล่น
บนจอโปรเจคเตอร์ขนาดใหญ่กำลังฉายหนังเรื่องหนึ่ง แสงไฟสลัวๆ เปลี่ยนไปมา
หลีโย่วเริ่มรู้สึกว่ามันแปลกๆ มากขึ้นเรื่อยๆ
การกระทำของเคออวี้เหมือนกับ...
กำลังคบหากับเธออยู่ยังไงยังงั้น
หนังเป็นเรื่องเก่าๆ ที่น้ำเน่า นักแสดงนำค่อนข้างดัง
หลีโย่วถูกเนื้อเรื่องดึงดูดอย่างรวดเร็ว กอดหมอนนุ่มๆ ดูเพลินมาก
ภายใต้แสงไฟสีเหลืองอบอุ่น ใบหน้าด้านข้างของเธอดูนุ่มนวล จมูกเล็กๆ ริมฝีปากเม้มเล็กน้อยเพราะตั้งใจ ดูเพลินจนลืมโลก
เคออวี้ไม่ค่อยสนใจหนังแนวนี้ รู้สึกเบื่อๆ
ความสนใจของเขาตกอยู่ที่คนข้างๆ แขนโอบไหล่เธออย่างเป็นธรรมชาติ แล้วดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขน
หลีโย่วพยายามดิ้น แต่ก็ไม่หลุด เลยปล่อยไปตามเขา
แต่เคออวี้ไม่ยอมอยู่นิ่งๆ