เมื่อเคออวี้พูดออกมา สายตาทั้งหมดก็อดไม่ได้ที่จะหันไปทางเซี่ยเหิงโจว
เพราะยังไงเขาก็เป็นแฟนตัวจริงของหลีโย่ว และวันนี้ก็เป็นคนพาเธอมาเอง
ในตอนนี้ ท่าทีของเขาสำคัญที่สุด
เซี่ยเหิงโจวนั่งอยู่ตรงนั้น ท่าทางยังคงสงบนิ่ง เรียกได้ว่าสง่างามด้วยซ้ำ
เขาค่อย ๆ แกว่งแก้วไวน์ในมือ เสียงน้ำแข็งกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง แล้วช้อนตาขึ้นมองหลีโย่ว
ภายใต้สายตาที่จดจ่อของทุกคน เซี่ยเหิงโจวไม่เพียงไม่โกรธ กลับยกมือขึ้นอย่างสุภาพบุรุษสุด ๆ
"แค่เกมเท่านั้น ทุกคนสนุกก็พอ"
"โย่วโย่ว ตั้งแต่จับได้แล้ว ก็ทำตามกติกาเถอะ อย่าทำให้ทุกคนหมดอารมณ์เลย"
หลีโย่ว: สัตว์เดรัจฉาน
ทุกคนไม่คิดจริง ๆ ว่าเซี่ยเหิงโจวจะเล่นได้ขนาดนี้ ต่างพากันส่งเสียงเชียร์
"พี่เหิงโจวใจกว้างมาก!"
"ใช่ ๆ เกมก็คือเกม ต้องเล่นให้ได้!"
"พี่สะใภ้ อย่าอายสิ!"
แน่นอน ถึงปากจะพูดว่าเซี่ยเหิงโจวเล่นได้ แต่ก็ไม่มีใครคิดว่าเขาใจกว้าง
สุดท้ายแล้ว ก็แค่ไม่ใส่ใจเท่านั้นเอง
เซี่ยซินเหยาหัวเราะอย่างเยาะเย้ยเย่อหยิ่ง โดยไม่รู้เลยว่าสายตาที่เจียงยู่โหรวมองเธอนั้นแฝงไปด้วยความไม่พอใจ
แขนของผู้ชายวางพาดพนักเก้าอี้ของหลีโย่ว
หลีโย่วหดตัวไปด้านหลังโดยสัญชาตญาณ หลังพิงแนบกับพนักโซฟา ถอยจนสุดทาง
เธอเงยหน้าขึ้น มองดูเคออวี้ที่ค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้ ใบหน้าหล่อเหลาที่ไร้ที่ติค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้นทีละนิด
ลมหายใจพ่นลงบนแก้ม พร้อมกับอุณหภูมิที่แผดเผา