เคออวี้หันกลับมามองด้วยความเบื่อหน่าย ก่อนจะทรุดตัวลงนอนพิงโซฟาอย่างเกียจคร้าน ขายาวไขว้กันอย่างสบายอารมณ์
"ได้สิ"
เขาตอบอย่างรวดเร็ว เสียงแฝงไปด้วยรอยยิ้มขี้เล่น "บังเอิญฉันก็เบื่อพอดี"
หลีโย่วมือสั่น แก้วเหล้าเกือบหลุดจากมือ
เธอหันไปมองด้านข้างอย่างหวาดกลัว เคออวี้หลับตาครึ่งหนึ่ง ในดวงตาสีดำสนิทนั้นมีแววตาแบบเดียวกับคืนนั้นทุกอย่าง
เหมือนจะกินเธอเข้าไปทั้งตัว
หลีโย่วยิ่งกลัวมากขึ้น
เธอมั่นใจได้ว่า ต่อให้ตอนนี้เธอเป็นแฟนของเซี่ยเหิงโจว ถ้าเคออวี้ถูกบีบให้จนมุม เขาสามารถพาเธอออกไปได้จริง ๆ
เซี่ยเหิงโจวเลื่อนแขนลงจากพนักเก้าอี้ วางบนไหล่บาง ๆ ของหลีโย่ว มือที่หนาและแข็งแรงจับไหล่เธอเบา ๆ
เขาลดเสียงลง ถามทั้งที่รู้คำตอบอยู่แล้ว "เป็นอะไรไป? หน้าตาไม่ดีเลย"
พอเห็นเคออวี้ก็เหมือนหนูเห็นแมว
แหม น่าสงสารจริง ๆ
ไม่รู้ว่าโดนเขาทำอะไรไว้มากแค่ไหน
หลีโย่วส่ายหน้า ยิ้มไม่ออก "ไม่เป็นไร"
อยากตาย...
มีคนเห็นบรรยากาศตึงเครียดเลยเสนอว่า "ดื่มเหล้าอย่างเดียวก็ไม่สนุก เล่นเกมกันหน่อยไหม?"
ฉีลี่ฮ่าวตอบรับทันที "เกมราชาเป็นไง? ง่ายและสนุกดี!"
ไม่มีใครปฏิเสธ หลีโย่วถูกบังคับให้ร่วมวง
เคออวี้นั่งไขว่ห้าง พิงโซฟา แล้วกวาดตามองเธอหนึ่งครั้ง
หลีโย่วตัวสั่นเทิ้ม ค่อย ๆ ขยับตัวเข้าหาเซี่ยเหิงโจว