หลีโย่วเป็นคนที่หน้าและหูบางมาก ฟังสองคำนั้นไม่ไหวเลยจริงๆ
เหมือนเธอกำลังทำตัวไม่เหมาะสมกับเขาจริงๆ นั่นแหละ
"ปล่อยฉัน! เคออวี้! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!"
หลีโย่วพยายามแกะมือของเคออวี้ แต่ก็ไร้ประโยชน์
การขัดขืนกลับยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณความเป็นเจ้าของในกระดูกของผู้ชายคนนั้นมากขึ้นไปอีก
"เสียงดังจริง"
เขาไม่อยากพูดมาก ตรงเข้าไปก้มตัวยกหญิงสาวขึ้นพาดบ่า
"เคออวี้!"
หลีโย่วโกรธจนด่าไม่หยุด "ไอ้บ้า! ปล่อยฉันลง! จะพาฉันไปไหนกันแน่!"
"ช่วยด้วย! ฆ่ากันแล้ว!"
หลีโย่วทุบไหล่ของเคออวี้ ขาทั้งสองข้างดิ้นไปมาในอากาศ
สรุปคือไม่ยอมง่ายๆ นั่นแหละ
แต่แรงของเธอช่างเล็กน้อยเหลือเกินเมื่อเทียบกับเคออวี้
เคอวี้แทบไม่ต้องออกแรงด้วยซ้ำ
แต่เธอก็ดิ้นรนหนักมากจริงๆ
เคออวี้เริ่มหงุดหงิด ยกมือขึ้นตบลงบนก้นของหญิงสาวอย่างแรงหนึ่งที
"เธอ!"
หลีโย่วรู้สึกอับอายจนทั้งตัวสั่นเทา
เขาทำแบบนี้กับเธอได้ยังไง... ตบก้นเธอเนี่ยนะ!
เคออวี้พูดเสียงขุ่นๆ "ประหยัดแรงไว้บ้าง เดี๋ยวมีให้ร้องแน่"
ไม่จริงใช่ไหม มาอีกแล้วเหรอ?
หลีโย่วตระหนักได้ว่าเคออวี้พูดจริงจัง ไอ้บ้านี่ทำได้ทุกอย่างจริงๆ!
แค่ครั้งเดียวยังต้องใช้เวลาหลายวันกว่าจะฟื้นตัว
ไม่ได้ ไม่เอาอีกแล้ว
หลีโย่วรู้จักการยืดหยุ่น ท่าทีของเธออ่อนลงทันที เริ่มพูดขอร้องอย่างไม่เป็นระเบียบ
"เคออวี้ ได้โปรด อย่าทำแบบนี้เลย..."
"ปล่อยฉันก่อน เราคุยกันดีๆ ได้ไหม ขอแค่เธอใจเย็นๆ"
เคออว้อุ้มหญิงสาวเข้าไปในห้องส่วนตัว ใช้เท้าเตะประตูปิดดัง "ปั้ง"