เย่ว่านชิงไม่เห็นด้วย จ้องหลีทิงหลานอย่างตำหนิ "อย่าพูดเล่น"
เธอมองตามเงาหลีโย่วที่วิ่งขึ้นบันไดเสียงดัง ตะตะตะ สายตาซับซ้อน
"แม่ว่า แม่ควรทำยังไงกับน้องสาวของลูกดี"
ทั้งไม่อยากดุ ไม่อยากขัง แต่วินาทีเดียวที่เผลอ เธอก็วิ่งไปหาหนุ่มน้อยตระกูลเซี่ยได้
อับอายไม่สำคัญ กลัวว่าเธอจะเจ็บปวดมากกว่า
ทุกครั้งที่กลับบ้าน ไม่ร้องไห้จนตาบวม ก็ห่อเหี่ยว หงอยเหงา ไม่เหมือนพระอาทิตย์น้อยอีกต่อไป
ใครเห็นก็รู้ว่า หนุ่มน้อยตระกูลเซี่ยไม่ได้มีใจให้เธอ
แต่โย่วโย่วเติบโตมาอย่างทูนหัว ไม่เคยชอบใครมากขนาดนี้มาก่อน และดื้อรั้นมาก ชอบแล้วต้องได้
ในฐานะแม่ กลับช่วยอะไรไม่ได้เลย
หลีทิงหลานพูด "แม่ ขอรับไม่กี่วัน เธออาจจะเบื่อ แล้วเลิกชอบเซี่ยเหิงโจวก็ได้"
เย่ว่านชิงไม่อาจยอมรับได้ "เธอเป็นน้องสาวลูก ไม่ใช่สัตว์เลี้ยง"
หลีทิงหลานจนใจ "แล้วจะทำยังไง? ฉันว่าเธอถูกมนต์สะกดแล้ว ไม่รู้ว่าเซี่ยเหิงโจวมีดีตรงไหนให้เธอชอบ"
เย่ว่านชิงถอนหายใจยาว "โย่วโย่วไม่รู้ว่าได้รับความอัปยศจากเซี่ยบ้านนั้นมากแค่ไหน คำพูดนินทานอกก็แย่แล้ว แต่ก็สู้ที่เธอชอบไม่ได้"
"ตอนนี้เธอกำลังอยู่ในช่วงต่อต้าน ยิ่งห้ามยิ่งทำร้ายความสัมพันธ์ ไม่กี่วันก่อนยังหนีออกจากบ้านเลย แม่เห็นว่า ปล่อยเธอไปเถอะ ไม่ชนกำแพงจนหัวแตกก็ไม่รู้จักหันกลับ"
หลีทิงหลานแทรก "ยี่สิบแล้วยังต่อต้านอีกเหรอ?"
เย่ว่านชิงจ้องเขา "อย่าพูดไม่ดีกับน้องสาวลูก"
"ได้ๆ" หลีทิงหลานเอามือแตะปาก ทำท่าซิปปาก "ฉันเงียบ"
"ฉันไปดูในตู้เย็นว่ามีอะไร จะได้ทำกับข้าวให้ลูกสาวสุดที่รักของแม่พรุ่งนี้ ไปเอาใจผู้ชายอื่น"
หลีโย่วแช่น้ำร้อนอย่างสบายตัว ความรู้สึกไม่สบายตัวค่อยๆ ทุเลาลง แต่สมองยังคงมึนงง ราวกับมีอะไรบางอย่างกดทับไว้
จมูกก็ตัน น่าจะเป็นหวัด
เธอสวมชุดนอนหนาๆ เดินออกจากห้องน้ำ ได้ยินเสียงเคาะประตู เปิดไปดู เย่ว่านชิงยืนอยู่หน้าประตู มือถือถ้วยยาร้อนๆ
"แม่"
"โย่วโย่ว มารีบดื่มยาตอนที่ยังร้อนๆ หนูโดนฝนตก แม่กลัวว่าพรุ่งนี้ตื่นมาจะปวดหัว"
ของเหลวในถ้วยดำปี๋ กลิ่นยาฉุน โชยมาความขม
หลีโย่วกลัวความขมที่สุด
เธอขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว หน้าตาบูดบึ้ง รู้สึกไม่อยากดื่ม
"ขมมาก หนูไม่อยากดื่ม"
เย่ว่านชิงยิ้มอย่างเอ็นดู เอื้อมมือไปหยิกแก้มนุ่มๆ ของเธอเบาๆ
"หนูโตขนาดนี้แล้ว ยังกลัวขมอีกเหรอ ฟังแม่นะ ไม่งั้นพรุ่งนี้จะเป็นหวัดแล้วจะทรมาน"
ในที่สุดก็ปฏิเสธไม่ได้ หลีโย่วบีบจมูก ยกถ้วยยาขึ้นดื่มรวดเดียวจบ
"ช้าลงหน่อยสิ"
เย่ว่านชิงรับถ้วยเปล่า มองหลีโย่วที่ขมจนแลบลิ้น อดขำไม่ได้
"ได้ยินพี่ชายหนูบอกว่าพรุ่งนี้หนูจะไปแคมป์ปิ้ง?"
คนนี้เก็บความลับไม่เป็นเลย
หลีโย่วตอบเสียงเบา "อื่อ หนูจะไปกับพี่เหิงโจว"
อีกแล้ว
ความกังวลแล่นผ่านแววตาเย่ว่านชิง แต่ตัดสินใจพูดตรงๆ "โย่วโย่ว แม่อยากคุยกับหนู"
หลีโย่วพอเดาได้ว่าเธออยากคุยเรื่องอะไร เลี่ยงให้เย่ว่านชิงเข้าห้อง
"แม่ พูดได้เลย"
เย่ว่านชิงจับมือหลีโย่ว พูดอย่างจริงจัง "หนูชอบหนุ่มน้อยตระกูลเซี่ยจริงๆ เหรอ?"
ชอบบ้าอะไร
หลีโย่วอยากจะต่อยไอ้สารเลวนั่นให้สักยก กินไปแล้วไม่พอ ยังมองหม้ออีก อะไรกัน
สีหน้าเธอบูดบึ้ง พูดไม่ตรงใจ "ชอบ"
เย่ว่านชิงหลับตา "แม่เคารพการตัดสินใจของหนู แม่จะไม่ยุ่งอีกแล้ว"
"หนูโตแล้ว มีความคิดของตัวเอง แต่แม่ขอแค่ข้อเดียว คืออย่าเจ็บตัว ถ้าหนูเจอเรื่องไม่ดีข้างนอก ก็กลับบ้านมา บอกพ่อกับแม่ เข้าใจไหม?"
หลีโย่วสูดจมูก ซุกเข้าไปในอ้อมกอดอ่อนนุ่มของเย่ว่านชิง ถูไปมา
"รู้แล้วแม่ หนูรักแม่ที่สุด"
ทั้งคู่ไม่ได้ทะเลาะกันเรื่องเซี่ยเหิงโจว เย่ว่านชิงเองก็แปลกใจเล็กน้อย
ทุกครั้งก่อนหน้านี้ แค่เธอพูดไม่ดีเกี่ยวกับเซี่ยเหิงโจว โย่วโย่วก็จะโกรธและทะเลาะกับเธอ ขู่ว่าจะออกจากบ้าน
ไม่ว่าจะยังไง นี่คือการเปลี่ยนแปลงที่ดี เย่ว่านชิงรู้สึกปลื้มใจ
เธอกำชับอีกสองสามประโยค ส่วนใหญ่ให้ระวังตัวตอนไปแคมป์ปิ้งพรุ่งนี้ ไปกับคนที่รู้จัก
หลังจากเย่ว่านชิงจากไป หลีโย่วห่มผ้าเข้านอน
ใกล้จะเข้าฤดูร้อนแล้ว แต่เธอตัวเย็นง่าย ยังนอนผ้านวม อบอุ่นสบาย
เธอกำลังนอนสบายๆ เสียงโทรศัพท์ดังติ๊งสองครั้ง เป็นข้อความจากคนที่แชทไว้บนสุด
เซี่ยเหิงโจว: [ภาพ]
เซี่ยเหิงโจวน่าจะเสร็จธุระแล้ว ส่งเมนูที่ค้นหาจากอินเทอร์เน็ตมาให้หลีโย่ว ยังไม่ลบลายน้ำ
001: [ติ้ง! ตรวจพบความต้องการของพระเอก โปรดให้เจ้าภาพนำอาหารไปส่งให้เซี่ยเหิงโจวด้วยตัวเองพรุ่งนี้!]
ปกติก่อนหน้านี้ หลีโย่วเคยส่งอาหารให้เซี่ยเหิงโจวบ่อย แต่ทุกครั้งก็โดนเขารังเกียจ ไม่แม้แต่จะแตะ
แต่ถึงจะรังเกียจ เขากลับชอบเรียกร้องอะไรจากหลีโย่วไม่หยุด เพลิดเพลินกับความรู้สึกเหนือกว่าที่สาวน้อยเอาแต่ใจต้องวิ่งวุ่นรอบตัวเขา
[หลีโย่ว]: ได้รับแล้วจ้า พี่เหิงโจว วันนี้เหนื่อยไหม? พักผ่อนให้ดีๆ นะ
[หลีโย่ว]: คืนนี้อากาศหนาว หนูเหมือนจะเป็นหวัดนิดหน่อย
[หลีโย่ว]: พรุ่งนี้พี่จะมารับหนูไหม?
เซี่ยเหิงโจวเพิ่งเสร็จเรื่องบนเตียง ทรุดตัวพิงหัวเตียงอย่างเหนื่อยล้า ใบหน้ามีเหงื่อบางๆ
ครึ่งบนเปลือย ผ้าห่มบางๆ ปกปิดเอวที่แข็งแรง ผู้หญิงข้างๆ นอนเต็มอิ่ม หายใจหอบเล็กน้อย
เขาจุดบุหรี่ มองข้อความพร่ำเพ้อของหลีโย่วบนหน้าจอ รู้สึกหงุดหงิด
จงใจพูดว่าเป็นหวัด อยากให้เขาสนใจหรือไง?
เซี่ยเหิงโจวโยนโทรศัพท์ทิ้งไปข้างหนึ่ง ไม่อยากตอบ
เขาพ่นควันบุหรี่ออกมาอย่างเกียจคร้าน สมองนึกถึงใบหน้านุ่มๆ ที่ชอบร้องไห้ของหลีโย่ว
พูดตรงๆ หลีโย่วหน้าตาสวยจริง ถูกใจเขามาก
เขาก็อยากลองชิมดู
แต่ปัญหาคือไม่กล้าแตะ
ตระกูลหลีไม่ใช่ตระกูลเล็กๆ หลีทิงหลานก็ไม่ใช่คนง่ายๆ ถ้าหลีโย่วถูกเขาจับจริงๆ ตระกูลหลีคงไม่ยอมจบง่ายๆ แน่
"เหิงโจว... เรามาอีกรอบเถอะ..."
ผู้หญิงโอบกอดเขาอย่างอ่อนโยน ริมฝีปากหอมแนบข้างหูเป่าลมหายใจร้อนๆ
ความรู้สึกเสียวซ่านแล่นไปทั่วร่าง เซี่ยเหิงโจวคอตึง ก้มมองร่างกายตัวเอง แล้วสายตาก็ขุ่นมัว
"เมื่อกี้ยังไม่พออีกเหรอ?"
ผู้หญิงยิ้มเย้ายวน ปลายนิ้ววนบนหน้าอกแข็งแกร่งของเขา
"อิ่มแค่ครึ่งเดียว"
เซี่ยเหิงโจวมองหน้าเธอที่งดงามยั่วยวน แช่งชัดๆ ว่า "อีร่าน"
เขาดับบุหรี่ด้วยมือเดียว แล้วพลิกตัวกดเธอลงใต้ร่าง
เสียงวุ่นวายดังขึ้นอีกครั้งในห้อง ฟังแล้วชวนหน้าแดง