หลีโย่วห่มผ้าห่มนั่งรออยู่ในล็อบบี้โรงแรมเกือบครึ่งชั่วโมง
ก่อนหน้านี้ตากฝน เสื้อผ้าเปียกแฉะแนบติดตัวไม่สบายตัวอย่างมาก
แถมยังต้องทนกับลมเย็นเฉียบอยู่นาน หลีโย่วรู้สึกเพียงว่าหัวสมองหนักอึ้งอึนชา เหมือนมีน้ำเดือดซู่ซ่าอยู่ในหัว หูกับจมูกต่างก็พ่นลมร้อนออกมา
เธอพิงเก้าอี้เคลิ้มจะหลับอยู่ตรงนั้น ระหว่างนั้นน้ำร้อนที่พนักงานส่งให้ก็เย็นชืดไปนานแล้ว
“เฮ้”
ได้ยินเสียงคุ้นหู หลีโย่วเงยหน้าขึ้นอย่างมึนงง
ใบหน้าที่ละม้ายคล้ายเธอถึงห้าส่วนปรากฏขึ้นตรงหน้า
หลีทิงหลานขมวดคิ้วแน่น มองดูท่าทางอ่อนแอแสนเวทนาของเธอ สีหน้าแย่มาก
“เธอมาทำอะไรที่นี่? ทำตัวเองให้ซูบเซียวเป็นผีแบบนี้”
หลีโย่วไม่มีแรงจะตอบ คนทั้งคนซึมเซา หัวตกไหล่ห่อ
หลีทิงหลานเห็นแล้วก็หงุดหงิดใจ ก้มตัวลงอย่างเอือมระอา มือขวาสอดเข้าไปใต้ข้อพับขาของหลีโย่ว อุ้มเธอขึ้นมาในท่าเจ้าสาว
เขาชายตามองพนักงาน น้ำเสียงหนักแน่น “เกิดอะไรขึ้น น้องสาวฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
พนักงานจะไม่รู้จักหน้าของหลีทิงหลานได้ยังไง
ลูกชายคนโตของบ้านตระกูลหลี ไปร่ำเรียนถึงต่างประเทศ โดดเด่นในวงการธุรกิจ
ถึงแม้จะยังไม่ถึงขั้นตระกูลมหาเศรษฐี แต่ฐานะของตระกูลหลีในเมืองหลวงก็ไม่ใช่ต่ำต้อย
เขาพยักหน้า ตอบตามความจริง “คุณผู้หญิงท่านนี้มาส่งของครับ”
หลีทิงหลานฟังแล้ว ลางสังหรณ์ไม่ดีก็พลุ่งพล่านในหัวทันที
ฝนตกหนักขนาดนี้ยังวิ่งมาส่งของ คนที่ทำให้คุณหนูบอบบางไม่เคยลำบากอย่างน้องสาวเขาทำถึงขั้นนี้ได้ นอกจากไอ้สัตว์เดรัจฉานนั่นแล้วก็ไม่มีใครอื่น
ไม่ผิดคาดจริง ๆ เพียงชั่วขณะต่อมาก็ได้ยินพนักงานพูดว่า “คุณเซี่ยเหิงโจวครับ”
หลีทิงหลานหัวเราะ ‘เหอะ’ อย่างเหยียดหยัน โยกคนในอ้อมแขนเบา ๆ รู้สึกอยากจะเขวี้ยงเธอทิ้งเหลือเกิน
เขาก้มลงมองใบหน้าเล็ก ๆ ที่ซีดเซียวของหลีโย่ว กระชากมุมผ้าห่มขึ้นมาปิดหน้าเธออย่างไม่สบอารมณ์
“เธอรู้กฎใช่มั้ย?”
พนักงานเหงื่อตก “แน่นอนครับ คุณหลี วางใจได้เลยครับ”
หลีทิงหลานพูดด้วยน้ำเสียงหม่นมืด “วันนี้ต้องปิดเป็นความลับ ฉันไม่อยากเห็นข่าวลือพรุ่งนี้ว่าน้องสาวฉันมานัดเจอเซี่ยเหิงโจวที่โรงแรมตอนกลางคืน”
“ครับ เข้าใจครับ”
หลีทิงหลานอุ้มหลีโย่วออกจากโรงแรมแล้วขึ้นรถ
ก้นแตะเบาะรถปุ๊บ หลีโย่วก็เร่งร้อนผละออกจากอ้อมกอดของหลีทิงหลานทันที
เธอไข้ขึ้นจนสมองเบลอไปบ้าง แต่ยังรู้สึกตัวดีพอ จำได้ว่ายังอยู่ในช่วงสงครามเย็นกับหลีทิงหลาน เลยถอยห่างจากเขาไปไกล
หลีทิงหลานเหลือบเห็นร่างเล็ก ๆ นั่นหลบไปอยู่อีกมุม แค้นใจจนหายใจติดขัด
“เธอต้องไม่เหลือความภูมิใจในตัวเองบ้างเลยหรือไง ถึงได้ไปคอยพะเน้าพะนอติดเซี่ยเหิงโจวไม่เลิกรา?”
เขาเองก็ไม่รู้ว่าเซี่ยเหิงโจวไปเสกยาอะไรให้เธอกิน ถีงยังไงเซี่ยเหิงโจวก็ทารุณเธอสารพัด แต่เธอก็ดันทุรังไปติดหนึบอยู่กับเซี่ยเหิงโจว ราวกับถูกของ
หลีโย่วนึกในใจ: เธอก็ไม่อยากทำหรอกนะ
แต่เรื่องพวกนี้เอาไปอธิบายให้หลีทิงหลานฟังตรง ๆ ไม่ได้
หลีโย่วได้แต่เบือนหน้าหนี ทำเป็นลุ่มหลงเซี่ยเหิงโจวจนถอนตัวไม่ขึ้น
“พี่ไม่เข้าใจหรอก”
หลีทิงหลานเดือดปุด ๆ ไม่สนใจว่าคนขับรถยังอยู่ ด่าออกไปว่า “ใช่ ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงยอมลดตัวต่ำเตี้ยเรี่ยดินได้ขนาดนี้”
“เซี่ยเหิงโจวมันดีตรงไหน? ไม่กี่ปีมานี้เธอวิ่งตามหลังมันเคยหันมามองเธอสักแวบไหม?”
“ใช้เธอเหมือนคนใช้ เธอก็ยังดีอกดีใจวิ่งเข้าใส่ เธอเป็นคนตระกูลหลีนะ ที่เธอทำอยู่มันขายหน้าตระกูลหลี!”
หลีโย่วโดนด่าว่าแล้วไม่สบายใจเลยสักนิด ซ้ำร่ายกายยังไม่สบายอีก น้ำตาคลอเบ้าขึ้นมาทันใด มีละอองน้ำบาง ๆ ลอยคลออยู่
เธอตาแดง พูดออดอ้อนอย่างอ่อนแอว่า “พี่...อย่าว่าหนูเลยนะ...”
เรียกพี่คำเดียว หลีทิงหลานก็สงบปากสงบคำลงอีกครั้ง สีหน้ามืดทะมึน พูดด่าอย่างเหลืออด “แกแม่งยังรู้ด้วยว่าฉันเป็นพี่แก”
หลีโย่วเอนหลังพิงเบาะนุ่ม แก้มถูกับผ้าห่มขนสัตว์ งึมงำทำปากบ่น “หนูก็รู้อยู่แล้วนี่”
หลีทิงหลานสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อกดความโกรธในอกลง มองกวาดไปที่ผ้าห่มบนตัวหลีโย่ว
“นี่ของใคร?”
ยี่ห้อเขารู้จัก เป็นแบรนด์หรูสั่งตัดเฉพาะ ราคาไม่ใช่น้อย ๆ ผืนละหลายหมื่นดอลลาร์
ไอ้สารเลวเซี่ยเหิงโจวนั่นใจกว้างกับน้องสาวเขาถึงขั้นนี้ที่ไหน
หลีโย่วไม่มีเจตนาจะปิดบัง “เคออวี้”
หลีทิงหลานหน้าถมึงทึงขึ้นมาทันทีที่เห็น “เมื่อไหร่เธอไปรู้จักพัวพันกับเขาน่ะ?”
หลีโย่วส่ายหน้า “หนูไม่รู้จักเขานี่คะ ตอนที่ฝนตกเขาไปส่งหนู”
ฟังคำอธิบายของหลีโย่วแล้ว สีหน้าของหลีทิงหลานก็ไม่ได้ดีขึ้นเลยสักนิด
สังคมคนรวยในเมืองหลวงนั้นซับซ้อนลึกซึ้ง ต่างคนต่างก็เล่นแร่แปรธาตุกันทั้งนั้น
เขารู้ว่าเคออวี้กับเซี่ยเหิงโจวไม่กินเส้นกันมาตลอด
คนระดับเคออวี้ ความคิดจิตใจเจ้าเล่ห์ร้ายกาจซ่อนลึก แค่ไม่ซ้ำเติมก็ถือว่าใจดีแล้ว จะไปมีน้ำใจงามส่งน้องสาวโง่เง่าใสซื่อของเขาทำไมกัน
บางทีอาจจะคิดฉวยโอกาสเล่นงานเซี่ยเหิงโจว
ถ้าเป็นแบบนั้น หลีโย่วก็จะกลายเป็นตัวหมาก
เธอไม่มีหัวคิดเลยสักนิด นอกจากเซี่ยเหิงโจวก็มีแต่เซี่ยเหิงโจว ต้องโดนกินราบคาบไม่เหลือซากแน่
หลีทิงหลานพูดเสียงเข้ม “เธอไปสุงสิงกับเคออวี้ให้น้อยลงหน่อย ถ้าเจอเขาก็ให้อยู่ห่าง ๆ เท่าที่จะห่างได้นะ”
ข้อนี้หลีโย่วเห็นด้วยมาก
เธอผงกหัวรัวเร็วเหมือนลูกเจี๊ยบจิกรวงข้าว แถมยังยกสองสามนิ้วขึ้นสบถสาบานอีก
ท่าทางแบบนี้ดูน่าเอ็นดูขึ้นเยอะ
หลีทิงหลานรู้สึกถูกชะตากับเธอขึ้นมาหน่อยตาหายาก เลยเสริมไปอีกว่า “ห่างจากเซี่ยเหิงโจวด้วยล่ะ”
หลีโย่วเงียบไป
การประท้วงเงียบ ๆ
หลีทิงหลานหมดปัญญา ขี้เกียจยุ่งกับเธอแล้ว บอกให้คนขับออกรถ
รถมาถึงบ้านตระกูลหลีในพริบตา
หลีโย่วห่มผ้าห่ม เดินต้อย ๆ ตามหลังหลีทิงหลานเข้าไปช้า ๆ
เพิ่งก้าวเข้าห้องรับแขก สตรีผู้สง่างาม ท่วงทีสูงส่ง อ้าผ่าเผยคนหนึ่งก็รีบร้อนตรงเข้ามาหา
นางคือมารดาของเจ้าของร่างเดิมเย่ว่านชิง
หลังจากหลีโย่วได้รับข้อความจากเซี่ยเหิงโจวเธอก็วิ่งฝ่าสายฝนออกไป เย่ว่านชิงร้อนใจแทนจนแทบบ้า กลัวเธอจะเป็นอะไร
ตอนนี้เห็นหลีโย่วถูกหลีทิงหลานส่งกลับมา หัวใจที่ลอยค้างก็วางลงได้ในที่สุด
นางไม่กล้าโกรธหลีโย่ว ได้แต่หันหนีและเช็ดน้ำตา
หลีทิงหลานพูดว่า “เธอรู้มั้ยว่าแม่เป็นห่วงมากแค่ไหนตอนที่เธอวิ่งออกไป? ถึงเธอจะไม่คิดถึงตัวเอง แต่ก็น่าจะคิดถึงแม่บ้างนะ”
หลีโย่วใจแป้วเปรี้ยวปนขื่น รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจจนจมูกฟุดฟิด เรียกเสียงเยิ้มหวานว่า “แม่จ๋า...”
หัวใจของเย่ว่านชิงละลายกองในพริบตา โอบกอดหลีโย่วไว้แน่น เห็นร่างของนางเปียกโชกไปทั้งตัวก็ยิ่งปวดใจ
“กลับมาก็ดีแล้ว ตัวเปียกชุ่มหมดแล้ว หนาวไหมลูก?”
“ต่อจากนี้ วันฝนตกอย่าวิ่งออกไปคนเดียวนะ ให้พี่ชายไปส่ง”
หลีโย่วซับน้ำตาทิ้ง ซุกหน้าลงในซอกคอของมารดา เสียงอู้อี้ในลำคอ
“หนาว...”
เย่ว่านชิงไม่ได้เห็นด้านออดอ้อนพึ่งพิงของหลีโย่วเช่นนี้มานานแล้ว นางลูบผมของหลีโย่วอย่างอ่อนโยน
“ไปอาบน้ำเร็ว น้ำร้อนจัดไว้ให้แล้ว”
หลีโย่วพยักหน้า กำลังจะขึ้นไปอาบน้ำชั้นบน ก็นึกอะไรขึ้นได้ทันใด หันหลังกลับ
“พี่คะ”
หลีทิงหลานหน้านิ่วคิ้วขมวดด้วยความหงุดหงิด “อะไรอีก?”
“พรุ่งนี้เช้าช่วยหนูทำกับข้าวหน่อยนะ หนูจะเอาไปให้พี่เหิงโจว หนูตื่นสาย”
หลีทิงหลาน: .....
เขาหันไปทางเย่ว่านชิง “แม่ ติดต่อโรงพยาบาลจิตเวชทีครับ”