-
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น หลีโย่วเกือบตื่นไม่ไหวเพราะขี้เกียจลุกจากเตียง กว่าจะได้ตัวมาก็เพราะหลีทิงหลานลากออกมาจากผ้าห่ม
เธอตั้งผมยุ่งเหยิงมองเขาด้วยสายตาอาฆาต
เห็นว่าเธอยังกล้าทำหน้ามุ่ยใส่ตัวเอง หลีทิงหลานกัดฟันกรอด ๆ โกรธจนพยักหน้าแรง ๆ
“หลีโย่ว ฉันตื่นแต่เช้ามาช่วยเธอทำอาหารให้เซี่ยเหิงโจว เธอกลับหลับเป็นหมู แล้วยังมีหน้ามาโกรธฉันอีกเหรอ?”
หลีทิงหลานทำอาหารเก่ง แต่ฝีมือนี้ถูกเลี้ยงดูมาอย่างดี ไม่ค่อยได้ลงครัว มีเพียงหลีโย่วเท่านั้นที่กล้าใช้เขา
หลีโย่วได้กลิ่นหอมอบอ้าว ความง่วงก็ค่อย ๆ จางหายไป
“ใส่ผักชีหรือยัง?”
ยังไงเซี่ยเหิงโจวก็ไม่กินอยู่แล้ว เธอจึงให้หลีทิงหลานทำตามรสนิยมของตัวเอง กินฟรี ๆ ไม่กินก็โง่แล้ว
หลีทิงหลานรีบไปบริษัท พูดอย่างไม่พอใจ: “ไม่ได้ใส่ รสหวานล้วน ๆ เธอรีบลุกขึ้นเถอะ”
พูดจบ เขาก็มองนาฬิกาข้อมือแล้วหันหลังเดินจากไป
หลีโย่วต้องต่อสู้กับตัวเองอยู่พักใหญ่ กว่าจะลุกจากเตียงได้อย่างยากลำบาก
เมื่อวานกินยาแล้ว วันนี้ก็ไม่รู้สึกแย่เท่าไหร่ หลีโย่วกลัวอาการจะกำเริบ ก็ยังใส่เสื้อคลุมสีน้ำตาลบาง ๆ ตัวหนึ่ง
วีแชทได้รับที่อยู่ที่โจวหยางส่งมา
โจวหยางเป็นคนในวงการไม่กี่คนที่ไม่มองหลีโย่วเป็นตัวถ่วง
การไปตั้งแคมป์ วันนี้เขาจัดเอง
เขามีเส้นสายกว้างขวาง และไปได้สวยในวงการ
หลีโย่วถือกล่องข้าวขึ้นรถ คนขับรถพาเธอไปยังจุดนัดพบ
จุดนัดพบ
รถหรูเต็มพื้นที่ ผู้คนเริ่มทยอยมากันเกือบครบแล้ว
“พี่คะ พี่ปล่อยให้ไอ้ตัวติดตามนั่นตามมาด้วยจริงเหรอ?”