หลีโย่วขมวดคิ้วบาง ๆ รู้สึกได้เพียงว่ามียุงตัวหนึ่งบินมาเกาะข้างหูของเธอ
วื้ง ๆ ๆ
ช่างน่ารำคาญเหลือเกิน
เธอหันหน้าหนี หลับตาไม่คิดจะสนใจ
เคออวี้ไม่โกรธเหมือนเช่นเคยเป็นเรื่องยาก
ไม่นานก็ถึงโรงพยาบาล เคออวี้อุ้มร่างเล็ก ๆ ในอ้อมกอดพุ่งตรงไปที่ห้องฉุกเฉิน
หมอและพยาบาลได้รับแจ้งจากลุงหยาง รออยู่ที่หน้าประตูตั้งแต่เนิ่น ๆ
เมื่อเห็นร่างเด่นชัดนั้น ผู้คนจำนวนมากรีบรุดเข้าล้อม และรับตัวนางจากมือของเคออวี้ไปวางบนเปล
แพทย์สูดจมูก เพิ่งจะรับตัวคนไข้ก็ได้กลิ่นแอลกอฮอล์ที่อบอวลมาจากตัวเธอ
"เธอดื่มเหล้ามาเหรอ?"
หลีโย่วอยู่ในอาการกึ่งหลับกึ่งตื่น คำถามนี้จึงตกอยู่ที่เคออวี้ซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ
เคออวี้ถึงแม้จะไม่รู้แน่ชัดว่าหลีโย่วดื่มอะไรลงไปบ้าง แต่ก็รายงานเหล้าหลายชนิดที่เห็นในห้องส่วนตัวออกมา
ไม่นาน หมอก็วินิจฉัยว่า สงสัยว่าเป็นพิษจากแอลกอฮอล์ ต้องล้างท้องและให้น้ำเกลือ
ผ่านการทรมานหลายขั้นตอน หลีโย่วแทบเอาชีวิตไม่รอด
ล้างท้องเสร็จก็ปาเข้าไปหลังเที่ยงคืน
หญิงสาวนอนซมอยู่บนเตียงคนไข้ ตัวเล็ก ๆ ห่ออยู่ในผ้าห่ม มีเพียงร่องรอยบาง ๆ กับผ้าบาง ๆ
ใบหน้าขาวซีด มือที่ห้อยอยู่นอกผ้าห่มมีเข็มแทงอยู่ น้ำใส ๆ ไหลหยดลงสู่เส้นเลือดทีละหยด
เธอหลับตา ขนตาหยัก ๆ หยาดน้ำค้าง หน้าผากขมวดเพราะความไม่สบายตัว
เคออวี้ยืนอยู่ข้างเตียง มองดูพยาบาลปรับน้ำเกลือเสร็จแล้วเดินออกไป
เขาดึงเก้าอี้ขึ้นมานั่ง สายตามองไปที่ริมฝีปากสีซีดของหลีโย่ว นึกถึงเมื่อไม่นานมานี้ ริมฝีปากนี้ยังถูกเขาจูบจนแดงฉานและชุ่มชื้น แต่ตอนนี้กลับแห้งผากและซีดเซียว