รถพุ่งทะยานไปในความมืดของรัตติกาล
ลุงหยางอดทนกับอาการเจ็บเอว เหยียบคันเร่งเร่งความเร็ว
หลีโย่วนั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับ ยังรู้สึกตกใจไม่หาย คิดไม่ถึงว่าตัวเองที่ถูกลักพาตัวมาทั้งวันจะหนีออกมาได้
เธอถอนหายใจอย่างโล่งอกเบา ๆ
[ว้าว เจ้าโฮสต์ กล้าด้วยนะที่คิดจะหนี ถ้าถูกจับกลับไปต้องโดนไม้เรียวแน่ ๆ ไม้เรียวแบบไหนก็ไม่รู้สิ]
เสียงของ 001 ชวนให้โมโหสุด ๆ จนหลีโย่วแทบอยากจะลงไม้ลงมือ
"001 นายอยู่ฝ่ายไหนกันแน่ ฉันขอเปลี่ยนระบบได้ไหมเนี่ย"
001 หัวเราะคิกคัก: [ไม่ได้หรอกจ๊ะ]
หลีโย่วงี่เง่า puff แก้ม ฟู ๆ ตัดสินใจงอนมันชั่วคราว
"คุณหนูหลี อย่ากลัวไปเลย เรารีบออกจากที่นี่กันก่อน"
ลุงหยางเห็นสีหน้าหลีโย่วไม่ดีนัก คิดไปว่าเธอยังกลัวอยู่ จึงเอ่ยปลอบ
หลีโย่วš nod: "ลุงหยาง หนูไม่กลัวหรอก ก็แค่เอวของลุง..."
เธอได้ยินเสียงดังกร๊อบแกร๊บชัดเจน เอวแก่ ๆ ของลุงหยางจะไหวเหรอ?
"ไม่เป็นไร"
ผู้ชายจริงไม่เคยร้องว่าปวด
ทุกสิ่งที่เขาทำก็เพื่อไม่ให้คุณชายต้องกลายเป็นนักโทษ ลุงหยางรู้สึกซาบซึ้งใจตัวเองเหลือเกิน
เรื่องนี้ไม่ได้แพร่หลายออกไป มีแค่พวกยามสองสามคนที่รู้ พวกเขาปิดปากสนิท แค่ส่งคุณหนูหลีกลับบ้านอย่างปลอดภัย ภารกิจของเขาก็สำเร็จ
ลุงหยางกัดฟัน เหยียบคันเร่งลึกลงไปอีก
รถแล่นขึ้นสู่ถนนใหญ่ที่มุ่งสู่ตัวเมือง แสงไฟจากเสาไฟบนถนนวาบผ่านกระจกรถอย่างรวดเร็ว
"คุณหนูหลี คุณชายของเราไม่ตั้งใจทำร้ายคุณจริง ๆ หวังว่าคุณจะเห็นแก่หน้าผม อย่าถือสาเขาเลย"
สุดท้ายแล้วก็ต้องให้หลีโย่วผู้เสียหายให้อภัยเสียก่อน
หลีโย่วไม่ได้คิดจะแจ้งความอยู่แล้ว และไม่อยากให้เรื่องนี้แพร่หลายออกไปด้วย
เธอพยักหน้า: "วางใจได้ค่ะลุงหยาง หนูไม่แจ้งความแน่นอน"
ลุงหยางถึงได้โล่งอก แต่ยังไม่ทันได้ผ่อนคลายสองวิ
เขาชำเลืองมองกระจกหลัง สีหน้าเปลี่ยนไปทันที