เซี่ยซินเหยาเพิ่งจะชนกำแพงจากเคออวี้มา ความขุ่นเคืองยังไม่มีที่ระบาย
หลีโย่วจึงกลายเป็นเป้าโจมตีโดยปริยาย
"รู้ไหมว่าพวกเรารอนานแค่ไหนแล้ว? เธอมีความรับผิดชอบเรื่องเวลาบ้างไหม? หน้ามึนตามมาไม่เว้นวันก็ช่างเถอะ ยังกล้ามาสายอีก"
[ติ๊ง! ตรวจพบความอาฆาตของนางรองที่มีต่อโฮสต์ ภารกิจเริ่มต้น!]
[ขอให้โฮสต์รักษาภาพลักษณ์หมาน้อย อดทนต่อการดูถูกเหยียดหยามจากเซี่ยซินเหยาและพวก แล้วไปหาเซี่ยเหิงโจวเพื่อเรียกร้องความสงสาร ทำภารกิจสำเร็จได้รับความคืบหน้า 10%!]
ดวงตาของหลีโย่วเป็นประกาย "มีภารกิจเสริมด้วย"
เธอก้มศีรษะอันนุ่มฟูของตัวเองลง รู้สึกเขินอายเล็กน้อย หายใจหอบเบา ๆ "ขอโทษนะคะ ระหว่างทางรถติดน่ะ"
เซี่ยซินเหยามองท่าทางยอมจำนนแบบนี้แล้วยิ่งหงุดหงิด
ทำเป็นเก่งจริง
เธอคิดว่าการทำเป็นน่าสงสารแบบนี้จะทำให้พี่ชายของเธอสงสารได้งั้นเหรอ?
ฝันไปเถอะ
หลีโย่วหายใจทันเล็กน้อย ยกกล่องข้าวเดินไปข้างหน้าเซี่ยเหิงโจว ยื่นให้
"พี่เหิงโจวคะ นี่ฉันทำเอง ลองชิมดูนะคะ"
เจ้าตัวเล็กจอมหลอกลวงโกหกได้หน้าแดงเรื่อไม่เขินอาย เป็นธรรมชาติมาก
อาหารจานเหล่านี้หลีทิงหลานทำ หลีทิงหลานเป็นพี่ชายของเธอ ปัดเศษก็เท่ากับเธอทำเองได้นี่นา
ไม่ถือว่าโกหก
เซี่ยเหิงโจวมองกล่องข้าวสีชมพูที่ยื่นมาตรงหน้า รูปทรงเรียบง่าย ดูบ้าน ๆ ไม่เข้ากับรถหรูและแบรนด์เนมรอบข้างเลย
กลุ่มคุณหนูคุณชายที่เกิดมาบนกองเงินกองทองเหล่านี้ เข้าออกแต่โรงแรมห้าดาวระดับหรู จะไปสนใจอาหารบ้าน ๆ แบบนี้ได้อย่างไร
เมื่อวานเซี่ยเหิงโจวแค่ตอบรับผ่าน ๆ อยากเสพความสำเร็จที่หลีโย่วยอมลงมือทำอาหารเพื่อเขา
แต่พอเธอยกกล่องข้าวมาตรงหน้าจริง ๆ กลับรู้สึกว่ามันน่าอาย