ค่ำคืนมืดมิด ชั้นห้องผู้ป่วยทั้งชั้นเงียบสงัด
ไฟที่โถงทางเดินหรี่ลง แสงสว่างนุ่มนวลพร่ามัว เงาร่างใหญ่เล็กสองร่างซ้อนทับกันบนผ้าปูเตียง ชิดติดกันแน่น
หลีโย่วย้ายโซฟาตัวเล็กมานั่งข้างเตียง กอดหมอนใบโปรดไว้ ตั้งใจจะก้มหน้ากดโทรศัพท์ฆ่าเวลา
แต่ชายบนเตียงคนนี้นี่แหละ ที่ไม่ยอมอยู่นิ่ง
เคออวี้ตะแคงตัวนอน ยกแขนขวาที่บาดเจ็บขึ้นระวัง ๆ ไม่ให้ขยับ แต่แขนซ้ายกลับไม่ยอมอยู่นิ่ง
ปลายนิ้วเขาค่อย ๆ เกี่ยวชายแขนเสื้อเธอไว้ ดึงออกที คลายที ไม่รู้จักจบสิ้น
หลีโย่วถูกเขารบกวนจนเสียสมาธิ ก้มหน้ามองเขา "เธอทำอะไรน่ะ?"
เคออวี้ปรายตามอง เจียบคอเสียงแหบ "เจ็บ"
"เจ็บตรงไหน?"
หลีโย่ววางโทรศัพท์ลง นั่งตัวตรงตรวจดูแขนเขา
เคออวี้เสียงขี้เกียจ "เจ็บไปหมดเลย"
คนนี้เริ่มแกล้งป่วยอีกแล้ว
หลีโย่วจนใจ พูดกลั้ว ๆ "งั้นเธอก็นอนเฉย ๆ อย่าขยับ ยิ่งขยับยิ่งเจ็บ"
ผลปรากฏว่าเคออวี้ถูกประโยคนี้กระตุ้น เอ่ยปากอีก
"ตอนเธอออกไปเมื่อกี้ เธอไม่ได้คิดจะหันมามองฉันแม้แต่ครั้งเดียวจริง ๆ เหรอ?"
จู่ ๆ ประเด็นก็ย้อนกลับไปเรื่องก่อนหน้า
หลีโย่วหัวใจกระตุกวูบ ก้มขนตายาวลง แก้ตัวเสียงเบา
"ฉัน... ฉันก็มานะตอนหลัง"
"สายไปแล้ว"
เขานอนอยู่บนเตียงคนไข้ กลืนความรู้สึกทั้งหมดลงไปคนเดียว
ถ้ารู้ตั้งแต่แรกว่าเธอจะมา จะไปงอแงทำไมกัน
"หลีโย่ว"
อยู่ดี ๆ เคออวี้ก็เก็บสีหน้าทะเล้นลง วาดคิ้วงดงามจนน่าหลงไหล เผยความจริงจังไม่ค่อยได้เห็น
"เธออยากหนีขนาดนี้ เพราะเธอไม่ได้ชอบฉันแม้แต่นิดเดียวจริง ๆ ใช่ไหม?"