คนนี้รู้ได้ไงว่าซื้อมา
ฉลาดเป็นกรด
หลีโย่วหน้าไม่แดงใจไม่เต้น: "ทำเอง"
เคออวี้หัวเราะเยาะ "ฉันไม่รู้จักเธอหรือไง"
ทำไมยังปากเสียแบบนี้
น่ารำคาญ
หลีโย่วไม่ยอมแพ้ พูดขึ้น "ก็แค่บอกว่าดื่มหรือไม่ดื่ม"
ถ้าไม่ใช่เพราะเขาได้รับบาดเจ็บเพราะเธอ เธอคงไม่ยอมมาทำหน้าตื้อ
แล้วถึงจะซื้อมา จะเป็นไร ซื้อมายังต้องต่อคิวนานเลยนะ
เคออวี้มองเธอ นี่คงโกรธที่ถูกจับได้
ใจแคบจริง ๆ พูดไม่กี่คำก็จะโกรธแล้วเดินหนี
เขากวาดตามองซุปในกล่องข้าว พื้นผิวมีน้ำมันสีเหลืองลอยอยู่ ไอน้ำร้อนลอยขึ้น ปนกับความหอมหวานของหอยเป๋าฮื้อและน้ำซุปกระดูก
เคออวี้พูดด้วยสีหน้าเฉยเมย "มันเยอะขนาดนี้ ใครมันจะกินได้"
"ดูเหมือนกับข้าวสำเร็จรูป ถ้าอยากวางยาพิษฉันก็พูดตรง ๆ เลย"
หลีโย่ว: !
ปากหมาไม่พูดจาดี
เธอเบิกตากว้าง หน้าขาว ๆ ป่องเป็นก้อน พูดออกมาอย่างโกรธ ๆ สี่คำ
"จะกินก็กิน ไม่กินก็ไม่ต้อง"
พูดจบ เธอก็หันตัวจะเดินออกไป หัวฟู ๆ ก้มลง
เคออวี้ใจสั่น รีบยื่นมือจับเธอไว้โดยไม่ทันคิด
ฝ่ามือชายอบอุ่นและแห้ง พอได้รับบาดเจ็บขนาดนี้ก็ยังมีแรงเยอะ
หลีโย่วยกข้อมือ พยายามจะสะบัดออก
"ปล่อยมือ"
เคออวี้พิงประตู ชุดคนไข้หลวม ๆ ทำให้เขาดูซีดเซียว แต่คิ้วและตาดูมืดหม่น
เขาทำเป็นไร้ยางอาย "เพิ่งช่วยชีวิตเธอมา ส่งซุปมาถ้วยเดียวก็ทำหน้านิ่ง นี่คือสิ่งที่เธอทำกับคนช่วยชีวิตงั้นเหรอ"