-
ยามค่ำคืน โรงพยาบาลรับผู้บาดเจ็บสถานะสูงศักดิ์รายหนึ่ง
แม้แต่ผู้อำนวยการโรงพยาบาลยังต้องตกใจ เตียงเคลื่อนล้อหมุนครืดคราดไปกับพื้น เจ้าหน้าที่พยาบาลเข็นร่างเคออวี้และลุงหยางที่เปื้อนเลือดทั้งตัว พุ่งเข้าไปในห้องฉุกเฉิน
หลีโย่วยืนนิ่งงันอยู่หน้าประตูห้องฉุกเฉิน เสื้อผ้าบางบางของเธอถูกเลือดของเคออวี้ซึมจนทั่ว ผืนสีแดงเข้มเป็นหย่อมใหญ่ชวนสะเทือนใจ
ใบหน้าของเธอก็เปื้อนคราบเลือด น้ำตาคลอเบ้า หน้าซีดเผือดไม่มีความแดงเรื่อแม้แต่น้อย
ร่างเล็กบอบบางสั่นไม่หยุด ไม่รู้ว่าเพราะหนาวหรือเพราะความกลัวที่เกิดขึ้นทีหลัง
เสียงฝีเท้ารีบร้อนและวุ่นวายดังมาจากสุดทางเดิน
“โย่วโย่ว”
ได้ยินเสียงคุ้นเคย หลีโย่วหมุนดวงตาที่ว่างเปล่า หันกลับไปอย่างงุนงง
เมื่อเห็นชัดว่าเป็นหลีทิงหลาน เธอก็เม้มปาก น้ำตาร้อนไหลทะลักออกมาอีกครั้งอย่างควบคุมไม่ได้
“พี่!”
หลีโย่ววิ่งโผเข้ากอดหลีทิงหลาน
หลีทิงหลานกอดเธอแน่น สังเกตได้ว่าร่างเธอสั่นเทาอย่างรุนแรง