หลีทิงหลานสัมผัสได้อย่างเฉียบไว หลังจากไปเข้าห้องน้ำมา ทั้งสองคนนี้ดูจะคุ้นเคยกันมากขึ้นมาก
เขามองไปทางด้านหลังเฉิงฉีโดยไม่รู้ตัว
ร่างเล็ก ๆ หนึ่งเดินตามติดไปติดมา อยู่ข้างหลังเธอ โผล่หัวขนฟู ๆ ออกมา ก้มหน้าน้ำตาไหลเช็ด
น่าสงสารจริง ๆ
เขาไม่ได้ตำหนิอะไร เพียงเอามือลูบหัวหลีโย่วเบา ๆ: "พอได้แล้ว หมอพูดแล้วว่าไม่ถูกจุดสำคัญ ไม่เป็นไร"
"ร้องไห้ขนาดนี้ คนที่ไม่รู้คงนึกว่าเธอเป็นเมียเขา"
ตั้งใจจะหยอกหลีโย่วให้รู้สึกดีขึ้น แต่ไม่คิดว่าหลีโย่วพอได้ยินแบบนั้น ก็เม้มปาก น้ำตาไหลออกมาอีกครั้งทันที
"ฮือ ๆ...พี่....."
ฟังดูเหมือนได้รับความอยุติธรรมใหญ่หลวง
หลีทิงหลานอดขมวดคิ้วไม่ได้ หันไปมองเฉิงฉี
"เธอพูดอะไรกับมัน?"
เฉิงฉียกนิ้วขึ้นมาเขย่า ๆ อย่างลึกลับ
"ความลับระหว่างผู้หญิงด้วยกัน"
หลีทิงหลาน: ......
จนปัญญาจริง ๆ
เขาทำได้เพียงดึงหลีโย่วเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน
"เอาล่ะ ๆ น้ำตาฟรีหรือไง? ไหลไม่รู้จบ คนยังไม่ตายเลย"
เห็นสีหน้าอึดอัดของสามีภรรยาเคอม่าน เฉิงฉีกุมปากไอเบา ๆ เป็นสัญญาณให้เขาพูดจาไม่ให้ร้ายนัก
หลีทิงหลานเพิ่งนึกได้ว่ายังมีคนนอกอยู่ จึงหุบปากทันที