“จริงหรือ?”
สีหน้าเย็นชาและเลื่อนลอยของหญิงสาวตรงหน้าในที่สุดก็มีความเปลี่ยนแปลงอยู่บ้าง
ราวกับตุ๊กตาแสนงดงามประณีตที่ตั้งอยู่ในตู้จัดแสดง ซึ่งได้รับการเติมชีวิตชีวาเข้าไป แม้จะมีเพียงริ้วบางเบา แต่ก็ทำให้หัวใจของชีเยี่ยนเต้นระรัวไม่หยุด
เขาแทบอยากผ่าอกควักหัวใจของตนออกมา วางหัวใจสีแดงฉานที่ร้อนผ่าวลงในมือของนาง ให้มันเต้นกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งอยู่ในมือของนาง
เพื่อให้นางสัมผัสได้ถึงความจริงใจและความมุ่งมั่นของเขา
ชีเยี่ยนเสียใจกับการตัดสินใจของตนเป็นครั้งแรก
ความเห็นแก่ตัวและความต่ำช้าไร้ยางอายของเขา ทำให้เลือกผิดพลาด
“จริงสิ ที่รัก ข้าสาบาน” ชีเยี่ยนโน้มตัวเข้าใกล้ จนหน้าผากแนบชิดกับนาง ลมหายใจของทั้งคู่ราวกับเกี่ยวกระหวัดพันกัน ดวงตาและคิ้วที่เคยเย็นชาเคร่งขรึมเปี่ยมด้วยความเลื่อมใสอย่างยิ่ง
“—หากข้าโกหกเจ้า ขอให้ข้าตายอย่างอนาถ”
หนิงโย่วยกมือขึ้นฉับพลัน ใช้มือปิดปากเขาอย่างลนลาน นิ้วเรียวยาวขาวผ่องของนางในความมืดเกือบจะแทงเข้าดวงตาของเขา ทว่าชายหนุ่มกลับไม่หลบไม่เลี่ยง ราวกับคนคลุ้มคลั่งที่ตกอยู่ในห้วงตื่นเต้นยินดี
นางมองไม่เห็นว่าดวงตาดำขลับของชีเยี่ยนเร่าร้อนและเหนียวข้นเพียงใด ราวกับบึงโคลนที่เดือดพล่านถึงขีดสุด อยากกลืนกินนางให้จมหายไป
นางยังใส่ใจเขาอยู่ เพียงแค่ความคิดนี้ก็ทำให้ชีเยี่ยนยินดีจนเวียนหัวตาลาย
……
เหมาจิ๋วปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของหนิงโย่ว
“เจ้ารู้ได้อย่างไร...”
มันพูดแล้วหยุดไป
เครื่องจักรเย็นชา ดูราวกับมีความรู้สึกขึ้นมาในชั่วขณะนี้ กำลังครุ่นคิดว่าจะพูดอย่างไรให้นางฟังแล้วไม่หวาดกลัว