「ไม่เป็นไรนะ ที่รัก พวกเราไปโรงพยาบาลกันก็พอ」ชีเยี่ยนปลอบนางอย่างแผ่วเบา ทว่าดวงตาดำสนิทคู่นั้นกลับมืดลึกจนน่าหวาดหวั่น ราวกับเบ้าตาของหัวกะโหลกที่ไร้เนื้อหนังและเส้นเลือดปกคลุม เหลือเพียงความดำมืดอันชวนขนลุก
นี่คือภาพที่จวงซานเห็นตอนก้าวเข้าไปในลิฟต์พร้อมกัน ชายตรงหน้าดูอันตรายยิ่งกว่าครั้งก่อน ภาพตรงหน้าราวกับดอกลิลลีสีขาวบริสุทธิ์งดงามถูกโครงกระดูกสูงใหญ่และน่าขนลุกโอบล้อม ทั้งสะอาดผุดผ่องและชวนพิศวง
กระทั่งเงาของทั้งคู่ลับตา จวงซานกลับเข้าไปในลิฟต์แล้วก็ยังไม่อาจเรียกสติคืนมาได้
‘ติ๊ง—’
ลิฟต์มาถึงชั้นแปด ประตูแยกออกจากกัน
จวงซานก้าวออกไป ก่อนเท้าจะเหยียบโดนอะไรบางอย่าง นางก้มลงเก็บขึ้นมาดู พบว่าเป็นใบปลิวแผ่นหนึ่ง
บนนั้นเขียนไว้อย่างเด่นชัดว่า—อยากให้คนตายฟื้นคืนชีพหรือไม่? อยากพบญาติที่จากไปอีกครั้งหรือไม่? อยากอยู่กับคนสำคัญไปชั่วนิรันดร์หรือไม่?
อะไรกัน? ใบปลิวชวนคนเข้าร่วมลัทธิหรือไง?
จวงซานขยำใบปลิวเป็นก้อน เตรียมกลับห้องไปทิ้งถังขยะ ทว่าถ้อยคำบนใบปลิวกลับวนเวียนอยู่ในห้วงคิดราวกับคาถา แม้เดินเลยประตูบ้านตัวเองไปจนถึงประตูห้องข้าง ๆ แล้วยื่นมือจับลูกบิด นางก็ยังไม่ทันสังเกต
คนในห้องข้าง ๆ ได้ยินเสียงจึงเปิดประตูออกมา ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือหญิงสาววัยไล่เลี่ยกับนาง ผมยาวถึงเอว ใบหน้างามอ่อนโยน
หญิงคนนั้นปรายตามองใบปลิวที่ถูกขยำอยู่ในมือจวงซาน ก่อนมองสีหน้าเหม่อลอยของนาง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า「ไม่สบายหรือ? เข้ามาดื่มน้ำสักแก้วไหม」