หนิงโย่วรู้สึกได้ว่าอารมณ์ของอาเยี่ยนดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดหลังจากกลับมาจากคุยโทรศัพท์ เขาฮัมทำนองเพลงที่เธอฟังไม่ออก พลางจับมือเธอยืนอยู่ข้าง ๆ
ฝ่ามือของเธอสัมผัสถูกของบางอย่างที่แหลมเล็กน้อย คล้ายกระดาษพับ เธอคลำอยู่ในมือเขา ก่อนจะพบว่าเป็นกระดาษห่อลูกอมที่ถูกพับไว้ ปลายนิ้วไล้ไปตามปีกและหัวของกระดาษพับ...
นกกระเรียนกระดาษหรือเปล่า?
หนิงโย่วเองก็ชอบพับกระดาษห่อลูกอมที่กินหมดแล้วให้เป็นนกกระเรียน โดยเฉพาะกระดาษแก้ว พอพับแล้วแสงไฟจะสะท้อนเป็นประกายหลากสี สวยมาก
“อาเยี่ยน พับกระดาษเป็นไหม?” เธอถามขึ้นอย่างอดไม่ได้
ชีเยี่ยนเหลือบมองนกกระเรียนกระดาษในมือเธอ ซึ่งเป็นฝีมือพับของเขาเอง ตอนโทรศัพท์อยู่ข้างนอก เขาพับมันขึ้นมาอย่างไม่คิดอะไร เขามั่นใจว่าตั้งแต่เด็กจนโตไม่เคยพับกระดาษเลยสักครั้ง ตอนพับก็ไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อย แต่กลับพับออกมาได้อย่างน่าประหลาด
“ฉันพับเล่นน่ะ ที่รัก” เขามองดูให้ดี มันมีรูปร่างคล้ายนกกระเรียนกระดาษ เพียงแต่เขาพับได้ยับเยินไปหมด ยังดีที่เธอมองไม่เห็น
พูดจบชีเยี่ยนก็จะเอานกกระเรียนกระดาษที่พับได้ค่อนข้างน่าเกลียดกลับมาจากมือเธอ
พอนกกระเรียนกระดาษถูกแย่งไป หนิงโย่วก็ดึงชายเสื้อเขาเบา ๆ “ฉันอยากได้สักตัว อาเยี่ยนพับให้ได้ไหม?”
ชีเยี่ยนมองสีหน้าคาดหวังของเธอ หางตาเหลือบไปยังแมวดำในกรงกระจกที่กำลังจ้องพวกเขาไม่วางตา ในดวงตาลึกของเขามีแววตื่นเต้นและความคิดร้ายกาจผุดขึ้นมาแวบหนึ่ง
“ได้สิ แต่ฉันอุตส่าห์พับให้ ที่รักต้องให้รางวัลฉันนะ”
หนิงโย่วหน้าแดง พูดติดขัดพลางส่ายหน้า “มะ...ไม่ได้ ตรงนี้ไม่ได้นะ อาเยี่ยน”