ความเจ็บปวดราวกับถูกทรมานอย่างแสนสาหัสกัดกร่อนหลอดเลือดทั่วร่างของเขา แม้ร่างกายจะไม่มีบาดแผล แต่กลับเจ็บยิ่งกว่าตอนบาดเจ็บหนักครั้งไหน ๆ
เขาทั้งเสียใจ รู้สึกผิด และเจ็บปวด
ชีเยี่ยนเอ่ยคำขอโทษไม่ออกแม้แต่คำเดียว เขาไม่อาจชดเชยสิ่งใดได้ แต่เดิมนางยังมีโอกาสกลับมามองเห็นได้ ทว่าเขากลับทำลายโอกาสนั้นด้วยมือตัวเอง
แต่ชีเยี่ยนไม่ยอมมองนางจากไปต่อหน้าต่อตา นางต้องอยู่ข้างกายเขา อยู่ข้างกายเขาตลอดไป
แววตาของชีเยี่ยนแปรเปลี่ยนเป็นเร่าร้อน ตื่นเต้น คลุ้มคลั่ง หลงใหล...และหมกมุ่นจนน่าขนลุก
……
หนิงโย่วห่อตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ซุกหน้าเข้ากับหมอน เมื่อครู่ร้องไห้หนักเกินไป ตอนนี้จึงยังสะอื้นไม่หยุด ร้องจนเวียนหัวอยู่บ้าง ในสมองมีเหมาจิ๋วปรากฏขึ้น
เธอถามด้วยความสงสัยในใจว่า “เหมาจิ๋ว เมื่อกี้ทำไมถึงให้ฉันร้องไห้ล่ะ?”
หลังหนิงโย่วฟื้นขึ้นมา เหมาจิ๋วก็พูดอยู่ในสมองของเธอ บอกให้ร้องไห้ออกมา อยากร้องให้น่าสงสารแค่ไหนก็ร้องไปเลย
สำหรับหนิงโย่ว ต่อให้ตาบอดสนิท พอออกจากโลกนี้ไปก็กลับมาเป็นปกติได้
ไม่เห็นต้องร้องไห้เลย อายคนจะตาย
แต่เธอเชื่อฟังเหมาจิ๋วทุกอย่าง มันบอกให้ร้อง เธอก็ร้องทันที
สำหรับเธอ การร้องไห้ไม่ใช่เรื่องยาก ยิ่งสายตามืดสนิท เธอก็ยิ่งรู้สึกกลัวอยู่บ้าง จึงเผลอร้องไห้ออกมาจริง ๆ พอรวมกับอาการไม่สบายเพราะป่วยแล้ว พอเริ่มร้องก็หยุดไม่ได้
ในหัวของเธอ เหมาจิ๋วยกมือเล็ก ๆ สั้น ๆ สองข้างขึ้นมากอดตัว ทำท่าทางสุขุมราวกับผู้เฒ่าผู้แก่
“ฟังข้าก็พอ ต่อจากนี้เจ้าต้องแสร้งทำเป็นซึมเศร้า กินข้าวไม่ลง นอนไม่หลับ ถอนหายใจทั้งวัน”