เขารีบโทรกลับไป แต่กลับได้ยินเสียงแจ้งว่าอีกฝ่ายบล็อกเขาแล้ว เฉิงหมิงทั้งอับอายทั้งโกรธ จ้องประตูนิรภัยบานนั้นด้วยสายตาอำมหิต ฝืนข่มใจไม่ให้ยกเท้าถีบประตู
สบถด่าคำหนึ่งแล้วหันหลังจากไป
หนิงโย่วแนบหูอยู่กับประตู พอได้ยินว่าเขาไปแล้วจึงค่อยถอนหายใจโล่งอก
ที่เธอส่งข้อความตอบตกลงไป ก็แค่เพื่อยืนยันว่าเป็นใครเท่านั้น
คนที่หนิงโย่วได้พบหลังทะลุมิติมามีอยู่ไม่กี่คน พออาเยี่ยนจากไป ชายคนนี้ก็ส่งข้อความหาเธอทันที แสดงว่าเขาอาศัยอยู่บนชั้นนี้
หลังส่งข้อความตอบตกลง เธอก็แนบตัวกับประตู และได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากทางเดินจริง ๆ มันค่อย ๆ ใกล้เข้ามา เธอมองคนข้างนอกผ่านช่องตาแมวของประตูนิรภัยไม่ได้ จึงทำได้แค่ฟังจากเสียง
ดังนั้นคนคนนี้น่าจะอาศัยอยู่ในห้องเช่าใกล้ห้องน้ำแถวนั้น มีห้องอยู่ตรงข้ามกันสองห้อง คนหนึ่งคือตู้ลู่ที่มาเรียนปริญญาโท อีกคนคือเฉิงหมิง หนุ่มชนชั้นนำ
จากเสียงสบถของชายคนนั้น น่าจะเป็นเฉิงหมิง หนุ่มชนชั้นนำ
เมื่อนึกย้อนไปถึงวันที่เก็บแมวได้ หนิงโย่วเคยคุยกับเขา น้ำเสียงของชายคนนั้นอ่อนโยน ท่าทางเป็นมิตร ไม่นึกเลยว่าเขาจะเป็นคนหน้าไหว้หลังหลอกเช่นนี้
ตอนนั้นเธอยังให้เบอร์โทรศัพท์ตัวเองกับเขาด้วย ถึงเปิดโอกาสให้เขาส่งข้อความพวกนั้นมาได้
ยิ่งคิดหนิงโย่วก็ยิ่งหวาดหวั่น
หากเธอถูกเขาหลอกจนเปิดประตูจริง ๆ จะต้องเจอกับอะไรบ้าง?
เธอไม่กล้าคิดต่อ
……
หนิงโย่วอาบน้ำเสร็จแล้วนอนอยู่บนเตียง แต่ยังไม่เห็นชีเยี่ยนกลับบ้าน ในโทรศัพท์มีข้อความที่เขาเพิ่งส่งมาไม่นาน