ชายแบกโลงศพนุ่งฉลองอาภรณ์สีเข้มกริบ ใบหน้าเยือกเย็นราวงูพิษ เอวสะพายเครื่องรางที่ร้อยจากกะโหลกมนุษย์เป็นสาย เมื่อเสียงหัวเราะดังขึ้น กะโหลกเหล่านั้นกลับส่งเสียงดังกร๊อดแกร๊ดอย่างแปลกประหลาด
อีกผู้หนึ่งยิ่งชวนขนลุกกว่า ปีศาจมารที่มีสองหัว สี่มือ หกขา และแปดตานั้นตัวมหึมา ทั้งกายปกคลุมด้วยเกล็ดสีแดงเข้ม เมื่อกระพือปีกเลือด กลิ่นคาวปนเหม็นเน่าก็คลุ้งกรุ่นไปทั่วอากาศ ดวงตาทั้งแปดเปล่งแสงโลภมาทะยาน จ้องมองจูหงหลวนและพวกที่นั่งอยู่พื้นดินอย่างไม่วางตา ราวกะมองฝูงแกะที่รอวันถูกเชือด
เมื่อเห็นเช่นนั้น หัวใจของฟู่เฉินโจวก็ตกลงสู่ก้นบึ้งทันที เขาพยายามดิ้นรนลุกขึ้น แต่จ้าวเหลียงกลับย่ำเท้าลงบนอกเขา เสียงกระดูกแตกหักดังแจ่มชัด
"ของไร้ค่าก็คือของไร้ค่า บัดนี้ยังจะขัดขืนอีกหรือ?" จ้าวเหลียงยิ้มเยาะอย่างเย่อหยิ่ง "เจ้าคิดว่าวิชาเพียงเล็กน้อยของเจ้า จะเป็นคู่มือของผู้อาวุโสเทียนสุ่ยและผู้อาวุโสอวิ๋นซานได้หรือ? วันนี้ พวกเจ้าทุกคนต้องตาย!"
"แท้จริงเจ้าหมาตัวนี้ก็ไปสมรู้ร่วมคิดกับแคว้นร่างไร้วิญญาณและคฤหาสน์ปีศาจมารมานานแล้วสินะ! สมควรหรือไม่กับความเมตตาที่สำนักเลี้ยงดูเจ้ามา!" จูหงหลวนตวาดด้วยแววตาโกรธเกรี้ยว ยอดอกสั่นพลิ้วด้วยความโมโห
จ้าวเหลียงหัวเราะเย้ย "สมควรแล้วไง? ไม่สมควรแล้วไง? คนย่อมมุ่งสูง น้ำย่อมไหลต่ำ สำนักบรมเทพอวิ๋นเสียวแท้จริงก็เป็นได้แค่สำนักบรมเทพเท่านั้น แม่ผู้เดียวที่แกร่งถึงขั้นเทพก็ไม่มีสักคน ข้าจะตามสำนักขยะเช่นนี้ไปทำไม? ช่างน่าขันนัก"
"เจ้า......เป้ะ!"