อวิ๋นเช่อแค่โบกมือ ก็ดูดแมลงสาบผู้ทำลายโลกที่บาดเจ็บสาหัสกลับเข้าไปในมิติโลกา แล้วหันสายตาไปมองมหาเทพวิบัติดับที่ยืนอยู่ไม่ไกล กำหนัดหน้าแน่นด้วยความเดือดดาล ก่อนถามอย่างเยือกเย็น "ข้าได้แมลงสาบผู้ทำลายโลกคืนมาแล้ว เจ้าจะมีข้อคิดเห็นอะไรหรือ"
ใบหน้าของมหาเทพวิบัติดับแดงก่ำจนเกือบม่วงคล้ำ ขบฟันกรอด "ข้ามีไอ้บ้า!"
คำพูดยังไม่ทันจบ มหาเทพและมหาเทพชั้นสูงเกือบร้อยนายก็ทะยานออกมาจากราชอาณาจักรเทพ บ้างกำสมบัติพิเศษไว้ในมือ บ้างกำมือประกอบอาคม และบ้างก็ผูกพันธะกันจัดตั้งมหาบูรพาอาณาจักร
เผชิญหน้ากับแนวรบสยดสยองเช่นนี้ อวิ๋นเช่อกลับไม่แม้แต่จะหวาดกลัว เพียงโบกมือเรียกมังกรสายฟ้าเซ่าไป๋ หนิวเกินหัวล้าน หนิวสุยจอมโจร หนิวเหยียนชายแห่งเพลิง และหนิวซิงขนเขียว ออกมาครบทั้งหมด
"เล่นกับพวกมันสนุก ๆ จบเร็ว ๆ ด้วย"
มังกรสายฟ้าเซ่าไป๋เพียงปรากฏกาย ก็คำรามด้วยเสียงมังกรที่สั่นสะเทือนทั่วทั้งจักรวาล ร่างมังกรมหึมาพันเกลียวอยู่ในมิติว่างเปล่า สายฟ้ารอบกายระเบิดพล่านราวคลื่นมหาสมุทรสีม่วงซัดสวาด ทันทีที่คลุมเหล่าผู้แข็งแกร่งระดับมหาเทพที่พุ่งนำมาไว้ในวง
"เปรี้ยงปร้าง!" สายฟ้าหนาแน่นพันรัดราวห่วงโซ่ ทำให้มหาเทพเหล่านั้นชาทั้งร่าง ทุกการเคลื่อนไหวช้าลงทันที
หนิวเกินหัวล้านยิ้มอย่างซื่อตรง สองกำปั้นกระแทกอกตัวเองอย่างหนักหน่วง กล้ามเนื้อพองขยายหลายเท่า กลายเป็นยักษ์ผู้เบียดเสียดฟ้าดิน เขาก้าวยาว ๆ เข้าประชิดมหาบูรพาอาณาจักรที่มหาเทพหลายสิบนายร่วมกันจัดตั้ง ทุกก้าวที่ย่ำลงทำให้มิติว่างสั่นสะเทือน ราวกับแม้แต่ความว่างเปล่าปฐมกาลยังต้องยอมจำนนต่อพลังของเขา
หนิวสุยจอมโจรแจ้งแสงเขี้ยวเล็บในดวงตา ขวานผ่าเขามหึมาปรากฏขึ้นในมือโดยไม่รู้ตัว คมขวานสะท้อนแสงเย็นเยียบน่าสะพรึง ร่างของเขาพร่างพรายรางวิญญาณ จ้องเล็งเฉพาะมหาเทพที่อยู่ลำพัง ภาพขวานซ้อนทับเป็นชั้น ทุกหมัดล้วนแบกพลังผ่าฟ้าแยกพื้นพิภพ บีบให้คู่ต่อสู้พ่ายแพ้ยับเยิน