มหาเทพวิบัติดับมองดูฝูงแมลงสาบทำลายโลกที่พุ่งทะยานมาเต็มฟ้าเต็มพื้นดิน มุ่งหน้าสู่อาณาจักรเทพของเขา ดวงตาแดงก่ำจนเกือบเป็นเลือด กรีดร้องอย่างคลั่งไคล้
เขารู้ชัดเจนดีว่าพลังการกลืนกินของแมลงสาบทำลายโลกนั้นน่าสะพรึงกลัวเพียงใด เมื่อพวกมันพุ่งเข้าสู่อาณาจักรเทพ ไม่ว่าจะเป็นหัวใจที่บุกเบิกมานับหมื่นปี ความศรัทธาอันแน่นหนาของผู้ติดตามนับไม่ถ้วน หรือแม้แต่รากฐานต้นตอของอาณาจักรเทพเอง ก็จะถูกแทะกัดจนหายสิ้นซากภายในชั่ววูบ แม้แต่เศษผงธุลีก็ไม่เหลือ!
เขาหันตัวกลับอย่างรวดเร็ว พุ่งตรงไปยังกำแพงม่านพลังของอาณาจักรเทพโดยไม่สนใจสิ่งใดทั้งสิ้น พร้อมกันนั้นก็เร่งพลังเทพอย่างคลั่งไคล้ เพื่อเสริมความแข็งแกร่งให้กำแพงที่เต็มไปด้วยรอยแตกร้าวอีกครั้ง ต้องการขวางแมลงสาบทำลายโลกที่บัดนี้ควบคุมไม่ได้แล้วเอาไว้ภายนอก
แต่ความเร็วของแมลงสาบทำลายโลกนั้นรวดเร็วเพียงใด พวกมันแท้จริงแล้วคือสุดยอดแห่งมิติและการกลืนกิน ยิ่งไปกว่านั้นในยามนี้พวกมันเป็นอิสระ แบกทั้งความปรารถนาจะล้างแค้น 'อดีตผู้เป็นนาย' และความหิวกระหายต่อ 'อาหาร' มหึมาอย่างอาณาจักรเทพแห่งนี้
สายธารสีขาวราวแม่น้ำที่เขื่อนพังทลาย พุ่งถึงกำแพงม่านพลังของอาณาจักรเทพจี้เมี่ยภายในพริบตา เหล่าแมลงสาบทำลายโลกอวตารจำนวนนับไม่ถ้วนแทะกัดผิวกำแพงอย่างคลั่งไคล้ ปล่อยเสียง 'กร๊าก ๆ' น่าขนลุกราวดั่งตัวหนอนกัดแทะใบหม่อน
กำแพงที่เพิ่งถูกอวิ๋นเช่อฟันจนแตกเป็นรอยแตกร้าว เมื่อต้องเผชิญการแทะกัดพร้อมเพรียงของแมลงสาบทำลายโลกทั้งฝูง ก็เปราะบางไม่อาจต้านทาน ราวกระจกเปราะหัก พังทลายแตกกระจายอย่างรวดเร็ว
"ไม่—! อาณาจักรเทพของข้า!"
มหาเทพวิบัติดับคำรามออกมาอย่างสิ้นหวังถึงที่สุด เขาได้แต่จ้องมองเหตุการณ์ที่แมลงสาบทำลายโลกทะลักเข้าสู่อาณาจักรเทพราวกระแสน้ำขึ้น ทุกแห่งหนที่พวกมันผ่านไป ไม่ว่าจะเป็นวิหารเทพอันสง่างาม ผู้ศรัทธาผู้เคร่งครัด หรือแม้แต่สายพลังวิญญาณที่บรรจุพลังอันกว้างใหญ่ ล้วนละลายหายไปราวหิมะน้ำแข็งพบดวงอาทิตย์เพลิง ถูกกลืนกินสิ้นซาก