"เอามาให้ข้าดูเร็ว!" สืออี้ถัว ประธานสถานีที่สอง ใจร้อนที่สุด ยืมมือฟาดลมหนึ่งครั้งก็ฉีกของไปจากมือ
"โครงสร้างม่านพลังระดับนี้ กลับออกมาจากมือเทพรัฐเล็ก ๆ เพียงแห่ง ช่างไม่น่าเชื่อจริง ๆ" หวังตันเหนียว ประธานสถานีที่สี่ พูดด้วยความปลาบปลื้ม
สวี่เซียนแสร้งทำหน้านอบน้อมต่ำต้อย แต่ในใจกลับบ่นงับบึ้งอยู่เงียบ ๆ: หมับ! มือของเทพรัฐเล็ก ๆ นี่นา! พูดราวกับพวกแกสร้างมันออกมาได้เหมือนกัน ฉี่!
"ไม่เลว หยกปราบวิญญาณชิ้นนี้เป็นปฏิปักษ์โดยตรงกับพลังของมารกินวิญญาณพอดี ใช้ป้องกันได้จริง ดูท่าเวลาออกจากสำนักปิดตายของเราก็มาถึงแล้วกระมัง" น้ำเสียงของเหอหม่า ประธานสถานีที่สาม ดูมั่นใจขึ้นมาก ฟังดูหยิ่งผยองสง่างาม
จิ้นตง ประธานสถานีที่ห้า เทาเปา ประธานสถานีที่หก และเหมยทวน ประธานสถานีที่เจ็ด ต่างพยักหน้ายิ้มให้กัน บนใบหน้าปรากฏร่องรอยแห่งความโล่งอก
ไร้สัตว์กลืนวิญญาณชั่งชั่วที่ล่วงล้ำเข้าสู่วิญญาณผู้คนได้อย่างนั้น พวกเขาในฐานะผู้ก้าวกึ่งก้าวสู่ขั้นสรรสวรรค์อย่างภาคภูมิ จะยังหวาดกลัวอะไรอีก?
"เจ้าหอสวี่ ข้าขอมอบหมายภารกิจ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยราคาใดก็ตาม จงเชิญนางแพทย์อัจฉริยะผู้นี้มาเข้าร่วมสถานีม่านห้วงของพวกเราให้ได้" จี้ป๋อตาเอ่ยขึ้น
สวี่เซียนด่าในใจ: สถานีม่านห้วงอะไรกัน! เดี๋ยวนี้แกนกลางของสถานีหายไปแล้ว สถานีม่านห้วงทั้งหมดล้มเหลวหมด ไม่อาจทำงานได้เลย ในใจไม่มีสักนิดเหรอ?
ในใจคิดเช่นนั้น แต่บนใบหน้ากลับแสดงสีหน้าลำบากใจลังเล "เรื่องนี้... กระมังจะยุ่งยากไม่น้อย ประมุขแห่งเทพรัฐชิงหลวนหลิวกวางคืออวิ๋นเช่อ หญิงผู้นั้นก็เป็นคนของเขา พวกเรากระมังขุดตัวนางออกมาไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยสภาพปัจจุบันของสถานีม่านห้วง..."