ทั้งสองคนกัดฟันแน่น คว้าอาวุธวิเศษประจำตัวขึ้นพร้อมกัน ลากร่างที่บาดเจ็บฝืนลุกขึ้นยืน แล้วพุ่งเข้าหาอวิ๋นเช่อจากสองด้านซ้ายขวา ทุกท่าทุกกระบวนท่าเต็มไปด้วยความตั้งใจที่จะตายพร้อมกัน
มั่ยซินอาเส่อระเบิดธาตุห้าสีรอบกายออกมาราวกับพายุ ต้องการพลีชีพพร้อมอวิ๋นเช่อ ส่วนอู๋วั่งก็เทพลังเทพที่เหลืออยู่ทั้งหมดลงไป บีบพลังป้องกันกายให้ถึงขีดสุด ยกอุ้งมือฟันเข้าที่แผ่นหลังของอวิ๋นเช่อ
"ดื้อรั้นสมควรตาย"
อวิ๋นเช่อสีหน้าไม่เปลี่ยน ก้าวเท้าเบื้องเบาก็หลบการระเบิดพลีชีพของมั่ยซินอาเส่อได้ แล้วสะบัดอุ้งมือสวนกลับ พลังฝ่ามือสีเทาทองประทะเข้าที่อกของอู๋วั่งโดยตรง
อู๋วั่งที่ขาดแขนไปข้างหนึ่งแล้วจะรับหวีดนี้ได้อย่างไร แผ่นอกยุบลงในทันที หายใจขาดตายคาที่
มั่ยซินอาเส่อเห็นการระเบิดพลีชีพไม่อาจทำร้ายอวิ๋นเช่อได้ แสงสุดท้ายในดวงตาก็มอดดับสนิท ยังไม่ทันได้ทำปฏิกิริยาใดต่อ คลื่นพลังดาบสีเทาทองก็ทะลวงทะลุผ่านกะโหลกของนางไปแล้ว
เมื่อกำจัดบุตรแห่งโชคชะตาทั้งหลายที่ออกมาเก็บกากกำไรจบลง อวิ๋นเช่อจึงเดินไปยังประมุขตระกูลทั้งสามที่ถูกเล่อเจิ้งเซียงหลิงและพวกควบคุมไว้
เขาเดินไปยืนตรงหน้าทั้งสาม สีหน้าหนาวเย็นเอ่ยว่า "ประมุขปีศาจ ประมุขห้วงลึก และเจ้าประมุขเสินอู่ที่ไม่ยอมเผยตัวตน จงเล่ามาเถอะ! เหตุใดจึงมากมักในจู่หยวนที่อยู่บนร่างข้านัก"
ประมุขปีศาจแน่นิ่งอยู่กับพื้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บแค้นปนเลื่อนลอย กัดฟันสบประมาทว่า "จะฆ่าจะแล่งก็ตามใจเจ้า จะให้ข้าเปิดปากบอกความลับ ฝันไปเถอะ!"
อวิ๋นเช่อขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่โกรธเคือง เพียงค่อย ๆ เหยียดมือขวาออกไป พลังเทพสีเทาทองพันเกี่ยวข้อมือประมุขปีศาจตามปลายนิ้ว พลังนั้นไหลผ่านเส้นลมปราณของอีกฝ่ายพุ่งตรงเข้าสู่ญาณภายใน กล่าวเสียงเรียบว่า "ข้าจับพวกเจ้าได้ ย่อมมีวิธีให้พวกเจ้าเปิดปากนับหมื่นวิธี ไม่จำเป็นต้องสร้างความลำบากให้ตัวเอง"