เย่เซียวร้องอุทานเสียงหลง เดิมทีเขาคิดว่าเมื่อถวายเครื่องสังเวยเป็นฐานมหาบรรณไปแล้ว แม้ผู้แข็งแกร่งที่สวรรค์ลิขิตให้เป็นใหญ่ ก็จะต้องถูกบดขยี้ตายอยู่ในบรรณนี้ แต่อวิ๋นเช่อกลับไม่ถูกกดขี่ หากยังใช้หมัดเดียวสั่นคลอนฐานมหาบรรณ
"เสียเวลาพูดเปล่า! ส่งเลือดจิตเข้าไปต่อ! วันนี้แม้จะหมดสิ้นบารมีบำเพ็ญทั้งชีวิตของพวกเราหกคนที่นี่ ก็ต้องฝังมันให้จมในบรรณนี้ให้ได้!"
อวิ๋นจิ้นตวาดลั่น กัดปลายลิ้นแตกพ่นเลือดจิตออกมาเป็นหยดใหญ่ รดลงบนรอยสลักมุมบรรณเบื้องล่างโดยทั้งหมด ความเร็วในการหดตัวของมหาบรรณสีเลือดพุ่งเร็วขึ้นทันที แสงเลือดบนผนังบรรณเข้มข้นยิ่งขึ้น ทุกนิ้วของการหดตัวล้วนแฝงพลังสยองที่บดขยี้วิญญาณจนแหลกลาญ
รอยสลักเทพบนไหล่ของอวิ๋นเช่อถูกบีบอัดจนส่งเสียงหวีดแหลมดังระงม พลังเทพสีเทาทองไหลรั่วออกมาตามรอยแตกไม่หยุด แต่ฝีเท้าของเขากลับไม่หยุดชะงักแม้ครึ่งก้าว หมัดหนึ่งต่อหมัดหนึ่งฟาดลงรุนแรงยังจุดเดียวกัน ทุกครั้งที่หมัดประทับลง รอยแตกบนผนังบรรณยิ่งขยายออกอีกส่วน เศษหินที่แตกร้าวร่วงหล่นจากผนังบรรณตลอดเวลา ก่อนจะถูกแรงกดอันมหึมาบดเป็นผุยผงกลางอากาศ
"พวกเจ้าถวายเครื่องสังเวยเพื่อเอาชีวิตข้า งั้นข้าก็จะรื้อบรรณเน่า ๆ ของพวกเจ้าเสียก่อน!"
อวิ๋นเช่อคำรามต่ำ พลังเทพทั่วร่างหลั่งไหลรวมเข้าสู่หมัดขวา รอยสลักเทพที่เคยคลุมทั้งร่างหลอมรวมเข้าที่กำปั้นจนหมดสิ้น ร่างส่วนบนทรุดต่ำลงเล็กน้อย ทั้งตัวดุจเสือดาวที่สะสมแรงเอาไว้ แล้วพุ่งหมัดออกไปอย่างรุนแรง แบกพลังนับหมื่นหมื่นทุบลงบนผนังบรรณที่แตกร้าวจนเต็มไปหมด