ประมุขตระกูลกู้ กู้หนานเฉิง ชี้ไปทางโทรทัศน์ ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
"เจ้าตัวดีนี่มันเป็นอะไรกันแน่ ทำไมถึงไม่ยอมกลับบ้านสักที?"
หลิวเหอ ผู้เป็นมารดา ก็เบิกปากค้าง ดวงตาทั้งสองข้างทะลุทะลวงไปด้วยน้ำตา
นานเท่านี้แล้ว ไม่เพียงแต่ตัวบุคคลไร้วี่แวว แม้แต่โทรศัพท์ก็โทรหาไม่ติด ราวกับล่องหนหายสูญไปจากโลกมนุษย์
กู่เหยียนกับกู่เหยาขมวดคิ้ว สำหรับน้องชายคนนี้ นางทั้งสองก็ยิ่งดูยิ่งเข้าใจยากขึ้นทุกวัน
กู้หนานเฉิงวางถ้วยชาลง กล่าวว่า "ช่างหัวเรื่องเจ้าตัวดีนั่นเถอะ บัดนี้แผ่นดินมังกรเพิ่งประกาศนโยบายใหม่ จะก่อตั้งวิทยาลัยนักรบใหม่ขึ้นตามนครหลวงประจำมณฑลใหญ่ ๆ ข้าเห็นว่า ด้วยสถานการณ์ในยุคนี้ หากตระกูลกู้เราไม่มีนักรบใหม่แม้แต่คนเดียว อีกไม่นานย่อมถูกยุคสมัยกำจัดทิ้ง กระทั่งทรัพย์สินเล็ก ๆ ของตระกูลกู้เราก็คงรักษาไว้ไม่อยู่"
หลิวเหอขมวดคิ้วเล็กน้อย "ท่านสามี หมายความว่า จะให้เหยียนเหยียนกับเหยาเหยาไปสมัครเข้าเรียนในวิทยาลัยหรือ?"
กู้หนานเฉิงพยักหน้า "ไม่ใช่เพียงเหยียนเหยียนกับเหยาเหยา ยังมีเสี่ยวเชินด้วย ทุกคนต้องรีบเรียนรู้วิชาเอาตัวรอดในยุคสมัยใหม่นี้ให้ไวโดยเร็ว"
หลิวเหอยังคงเต็มไปด้วยความกังวล "แต่ว่า ได้ยินมาว่าเมื่อเข้าร่วมวิทยาลัยแล้ว จะถอนตัวออกมาก็ไม่ใช่เรื่องง่าย แถมยังต้องออกไปรบกับฝูงปีศาจ หากพวกเขาเกิดอันตรายขึ้นมา คนชราอย่างพวกเราสองคนจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างไร!"
กู้หนานเฉิงถอนใจยาว "ถ้าไม่ใช่เพราะวิทยาลัยรับเฉพาะผู้เรียนอายุต่ำกว่า 30 ปี ข้าจะไปให้พวกเขาเสี่ยงอันตรายได้อย่างไร แต่ไม่ว่ากระไร พวกเขาต้องกลายเป็นนักรบใหม่ให้เร็วที่สุด มิฉะนั้นไม่ต้องรอให้ปีศาจกลืนกินพวกเรา บรรดาตระกูลศัตรูเดิมจะเป็นฝ่ายแรกที่ลงมือทำร้ายเรา ยิ่งเหยียนเหยียนกับเหยาเหยา นางทั้งสองก็งดงามเช่นนั้น ในยุคสมัยแบบนี้ ไร้พลังบารมีป้องกันตัวย่อมไม่ใช่เรื่องดีเลย"