อวิ๋นเช่อกับซูไป๋โม่และคนอื่น ๆ ต่างพูดไม่ออกสักคำ ความไร้อายของดินแดนซากุระครั้งนี้ ได้ทำลายขีดจำกัดความเข้าใจของพวกเขาไปอีกครั้ง
การประลองจบลงด้วยความพ่ายแพ้ชัดเจน แต่กลับหาเรื่องเปลี่ยนผู้เข้าประลองกลางคัน เพื่อจะได้สู้ต่อ
"เจียงพี่ใหญ่ เปลี่ยนให้ข้าสู้แทนไม่ได้หรือ พี่พักสักหน่อยเถิด"
หร่วนเฉ่าเฉ่ากอดคทาสีน้ำเงินอ่อนเดินมาหยุดหน้าเจียงเหรินฮว่า ตั้งใจจะขอแลกเปลี่ยน
เจียงเหรินฮว่าคิดตรึกเพียงเล็กน้อย แล้วพยักหน้า บางทีการยกให้สาวน้อยผู้ภายนอกดูน่ารักน่าเอ็นดู แต่เมื่อโกรธขึ้นมาแล้วไม่เลือกหน้าคนอย่างเฉ่าเฉ่าอาจจะดีกว่า
"ได้! งั้นฝากไว้กับเจ้านะ อย่าให้พวกมันเล่นกลอีกล่ะ"
หร่วนเฉ่าเฉ่าพยักหน้า เส้นผมสีน้ำเงินอ่อนแกว่งไหวเบา ๆ ตามการเคลื่อนไหว เธอกอดคทาแล้วเงยหน้ามองปู้ชวนตรงข้าม ใบหน้ากลม ๆ ดูอายเล็กน้อย
"เร็ว......เร็วเริ่มได้แล้ว ข้าต้องรีบกลับไปกินขนม ไม่มีเวลามาเสียเวลากับเจ้าหรอกนะ"
ปู้ชวนปรับชุดพยุหะสีม่วงบนตัว สายตาตกอยู่ที่ใบหน้าอ่อนเยาว์ของหร่วนเฉ่าเฉ่า กล่าวอย่างเย็นชาพิษภัย "เด็กหญิงนมยังไม่แห้งก็กล้าขึ้นเวทีประลองงั้นรึ? แดนมังกรนี่ไม่เหลือคนแล้วสินะ ก็ได้ ข้าชอบทรมานฆ่าดอกไม้อันบอบบางอย่างเจ้าอยู่แล้ว ข้าจะไม่ให้โอกาสเจ้าได้กล่าวคำยอมแพ้"
ผู้ชมแดนมังกรใต้เวทีระเบิดอารมณ์ทันที ตะโกนด่าเสียงลั่น "พวกหมาซากุระอย่าเสียมาก! สาวเฉ่าเฉ่าของเราหนึ่งเทคนิคก็ประหัตประหารเจ้าได้! อย่าดูถูกคน รีบสู้เลย เมื่อโดนตีอย่าเรียกหาพ่อ!"
หร่วนเฉ่าเฉ่าไม่โกรธ เพียงเขย่าคทาในมือเบา ๆ อัญมณีไพลินที่ประดับบนยอดคทาส่องประกายวิ้งวับยามสัมผัสแสงแดด พลังเทพธาตุน้ำสีจางเบลอค่อย ๆ ล้นออกจากคทา อากาศรอบเวทีประลองทั้งหมดกลับชุ่มชื้นขึ้นทันตา
"ข้าเก่งมากนะ เจ้าควรระวังตัวไว้ให้ดี"
ปู้ชวนถูกตอกกลับจนใบหน้าหม่นลง สองมือกดที่ด้ามดาบคู่ริมเอว พลังเทพธาตุรอบกายพุ่งทะยานทันใด คมอาวุธสีม่วงจางหมุนวนรอบตัวไม่หยุด