อาคมหกแฉกระเบิดแสงสีเงินอันระยับขึ้นโดยพรวดพราด พลังเทพหกสายที่มีที่มาเดียวกันแต่ฤทธิ์ต่างกันไหลวนสานสวมตามรอยดารา บีบให้ประกายพร้าวแตกราวกับฝุ่นธุลี แรงมโหฬารไหลแผ่ตามพื้นดินมายังรอบเท้าอวิ๋นเช่อ แค่ชั่ววูบก็ล้อมรัศมีร้อยจ้าวรอบกายเขาไว้ภายในอาคม
อวิ๋นเช่อรวบพลังเทพไว้ในฝ่ามือเพียงเล็กน้อย มิได้ลงมือทันที เพียงแหงนตากวาดมองผู้ทั้งหกในอาคม มุมปากเบือ้ขึ้นเป็นรอยเยียบเย็น
"ข้าคิดว่าพวกเจ้าต้องอดทนไม่ไหวออกมาลงมือนานแล้ว ไม่คิดว่าจะรอจนบัดนี้ถึงออกมาเก็บกาบทุเรียน กล้าหนักหน่วงกับพวกตายากสามคนที่วิญญาณแทบกระจายเช่นนี้เกินไปแล้วสินะ"
อวิ๋นจิ้นยืนอยู่บนยอดอาคมหกแฉก ฉลองพระอังการสีหมึกเข้มปลิวไสวตามกระแสลมอาคม สีหน้านิ่งสงบ น้ำเสียงเยือกเย็นเยี่ยงผู้สูงส่งมองลงมา
"อวิ๋นเช่อ เจ้าเดินมาไกลด้วยเลือดและการสังหาร ทำลายแผนการของข้าไปกี่ครั้ง กลืนโชคชะตาที่เคยเป็นของข้าไปเท่าใด วันนี้คือกาลชำระบัญชีทั้งปวง แม้เจ้าจะถือจารึกจิตกาลแห่งสวรรค์ปฐพีไว้ในมือก็เป็นเช่นไร อาคมหกขั้วล้อมนภานี้ชำนาญการกักขังพรสวรรค์และเทพญาณวาจา วันนี้เจ้ามีปีกก็หนีไปมิพ้น"
"หนีไม่พ้นสินะ" อวิ๋นเช่อหัวเราะเสียงดังก้อง พลังเทพสีเทาทองคำคลื่นกระทบลุกวาวรอบกาย "ด้วยเต่าหุบหัวหกตัวที่แอบซุ่มเล่นมือโสมมอยู่ข้างหลัง ก็หน้าจะกล้าพูดคำโอ้อวดเช่นนี้หรือ ครั้งยุคก่อนพวกเจ้าไม่กล้าเผชิญหน้ากับข้าอย่างตรงไปตรงมา วันนี้วางอาคมเสีย ๆ หนึ่งชิ้นก็คิดว่าจะกินข้าได้แล้วหรือ"
ว่าแล้วก็หันมองอวิ๋นจิ้น "ข้าเคยเข้าใจว่าเรื่องระหว่างเราจบสิ้นไปแล้ว ดูท่าเจ้ายังมีเรื่องขุ่นข้องใจกับข้าอยู่ไม่น้อยสินะ"
อวิ๋นจิ้นส่งเสียงฮึดเย็น "จบสิ้น? จะง่ายดายเช่นนั้นได้อย่างไร! ข้าผู้เป็นใหญ่แห่งดินแดนร่างสถิต ผู้ครองแท้จริงแห่งหน้ากากบาปทั้งเจ็ด จะไปทนให้เจ้าขี่คอขับถ่ายได้อย่างไร ระหว่างเรา แม้จะมิใช่ศัตรูกัน ก็จะไม่มีวันเป็นมิตรกันได้ตลอดกาล"