รอยยิ้มหยิ่งผยางบนใบหน้าฟางเฮาแข็งค้างทันที แม้แต่ลมหายใจก็สะดุดไปครึ่งจังหวะ เขามีชีวิตอยู่มานานหลายสิบปี ในแดนเสวียนโจวก็นับได้ว่าเห็นโลกกว้าง แต่เคยเห็นที่ไหนเล่าที่เซียนหกเปลี่ยนจะหลอมร่างเซียนสังข์ถึงสามชั้น!
เซียนทั่วไปสามารถหลอมร่างเซียนสังข์ได้หนึ่งชั้นก็ถือว่าเป็นอัจฉริยะที่สวรรค์ประทานมาแล้ว ผู้ที่หลอมได้ชั้นที่สอง ล้วนเป็นปีศาจร้ายที่แดนเซียนไม่พบได้แม้นานหมื่นปี แต่เซียนสังข์สามชั้นหรือ? สิ่งนั้นมีเพียงในตำนาน สูญสิ้นไปนานแสนนานแล้ว!
“ไม่แปลก… ไม่แปลกใจเลยที่เจ้าหนูหลิงเสวียนโจวถึงโดนมันจัดการ ที่แท้มันซ่อนเคล็ดลับนี้ไว้” ฟางเฮากลืนน้ำลายลงคอ สติสัมปชัญญะพาเขาถอยหลังไปครึ่งก้าว มือที่กำดาบแน่นขึ้นอีกหลายส่วน
หลิวเยี่ยนมิได้เห็นความตกใจของเขา ยังคงดึงแขนเสื้อเขาร้องอ้อนอยู่ข้าง ๆ “ศิษย์พี่ฝางกลัวอะไรกัน! เขาก็แค่เซียนหกเปลี่ยน แต่ท่านคือเซียนเสวียนแปดเปลี่ยนเจ็ดชั้น บี้เขาให้ราบคาบเสียเลย!”
ฟางเฮากลั้นใจสาปหลิวเยี่ยนในใจว่าโง่เขลา แต่คำนี้พูดต่อหน้าคนอื่นไม่ได้ จึงได้แต่กล้าหาญต่อสู้กับความอาย สยายอกขึ้นตรง ๆ แล้วอัญเชิญดาบเซียนคู่กายออกมา
“แม้เจ้าจะมีเซียนสังข์สามชั้นก็เพราะอะไร? ภูมิต่างกันถึงสองเปลี่ยน ข้าก็ยังฟันเจ้าสิ้นใจได้อยู่ดี!”
เสียงคำพูดยังไม่ทันจาง ฟางเฮาก็ประกอบมือเป็นอาคม พลังเซียนไหลออกตามดาบเซียน กลายเป็นมังกรทองยาวหลายวา อ้าปากกว้างใหญ่พุ่งเข้าโฉบอวิ๋นเช่อ พลังมังกรสะเทือนจนป่ารอบ ๆ ร่วงระริกใบไม้ลงมาเป็นพัก ๆ
“มีเพียงเท่านี้ก็กล้าปล่อยมังกรต่อหน้าข้า?”