อวิ๋นเช่อเก็บดาบยืนตระหง่าน เปลวเพลิงแดนเซียนไหลลงตามใบดาบสลายเซียน เผาพื้นดินจนเป็นหลุมดำเล็ก ๆ เรียงราย
ฟางเฮากำหนัดหน้าอกแน่น เขี้ยวกัดแน่น ดวงตาเต็มเปี่ยมด้วยพิษเคือง ทันใดนั้นยกมือขึ้น ตะปูดูดวิญญาณหลายสายพุ่งเข้าใส่ไป๋ชิงเหยียนกับซูจื่อยวน คิดจะหยิบตัวอ่อนก่อน จับสองคนนี้มาบีบให้อวิ๋นเช่อยอมจำนน
อวิ๋นเช่อเฝ้าระวังการเล่นกลลับหลังของมันอยู่แล้ว ภาพเซียนอาทิตย์-จันทร์ขยายโล่หยิน-หยางออกมาทันที ปัดตะปูดูดวิญญาณทั้งหมดล้มลงกระทบโล่ดังแกร๊กแกร็ก ร่วงเรียงพื้น ล้วนเป็นตะปูเซียนสีดำที่ปรุงยาพิษสุด
"ยังจะเล่นกลลับอีก? ดูท่าวันนี้ถ้าไม่ทิ้งเจ้าไว้ที่นี่ สำนักเซียนรวมวิญญาณของเจ้าคงไม่รู้จักหน้าท้ายข้าสักที"
อวิ๋นเช่อเท้าก้าวเบี่ยง ทันทีที่บิดตัวย้ายมาตรงหน้าฟางเฮา ดาบสลายเซียนฟันขวางเข้าไปตัดแขนขวาที่ถือดาบของฟางเฮาขาดร่วง
เลือดพุ่งกระเซ็น ฟางเฮาเจ็บจนกรีดร้องลั่น เมื่อมองแขนขวาที่ร่วงตกพื้น ใบหน้าทั้งใบบิดเบี้ยวไปหมด
"อากก! เจ้ากล้าตัดแขนข้า! วันนี้แม้ต้องแตกสลายไปพร้อมกัน เจ้าก็ต้องตายในมือข้า!"
"วิชาเซียน — เก็บดาบเพื่อชาวโลก"
ฟางเฮาดวงตาแดงก่ำ ระเบิดพลังเซียนครึ่งกายทันที ตั้งใจอาศัยแรงระเบิดในตัวลากอวิ๋นเช่อตายไปด้วยกัน แต่เพียงปลุกพลังเซียนขึ้น ก็ถูกพลังปริศนาบีบคั้นไว้ แรงระเบิดติดค้างอยู่ในตันเถียน ระเบิดจนเส้นเลือดเส้นเอ็นทั่วร่างขาดวอด ร่างทั้งร่างล้มแน่นอยู่กับพื้น เหลือเพียงลมหายใจราวกับเชือกป่าว
"ตายพร้อมกัน? เจ้าก็มีสิทธิ์?" อวิ๋นเช่อย่ำเท้ากดลงที่หน้าอกมัน ดาบสลายเซียนวางคาบคอ "จบแล้ว เกมจบแล้ว เจ้าก็ถึงคราวไปตายได้แล้ว"
"เจ้าตัวโฉด! เจ้าใช้วิชาใดกันแน่!" ฟางเฮาโกรธจนดวงตาแดงก่ำ มันไม่เคยประมืออย่างแสนอัดอั้นเช่นนี้มาก่อน