อวิ๋นเช่อเพิ่งจะก้าวออกไปรับมือ ไป๋ชิงเหยียนก็ฉับพลันคว้าแขนเขาไว้ ดึงเขาไว้ข้างหลังตัว น้ำเสียงเย็นเยียบเหมือนน้ำแข็ง
“ความแค้นของข้า ข้าจะแก้ด้วยมือตัวเอง”
นางสูดลมหายใจลึก พลังวิญญาณน้ำแข็งที่สะสมมากว่าครึ่งชีวิตพุ่งทะลังออกมาทั้งหมด กระบี่เซียนหยกน้ำแข็งส่งเสียงก้องกังวาน อากาศรอบด้านดิ่งลงถึงจุดเยือกแข็งในพริบตา แม้แต่พื้นดินยังก่อตัวเป็นชั้นน้ำแข็งหนา ดาบแดงของหลิงเสวียนโจวเพิ่งฟันลงมา ก็ถูกแช่แข็งครึ่งหนึ่งของใบดับ
“เจ้า...เจ้าใกล้จะฝ่าฟันขึ้นสู่แปดรอบแล้วงั้นเหรอ!” ใบหน้าหลิงเสวียนโจวแห้งผากด้วยความตกตะลึง
“เจ้าหลอกข้ามานานหลายปี ข้าบำเพ็ญจนเสี่ยงชีวิต ก็เพื่อวันนี้ที่จะฆ่าพวกคู่หมาสาวตรึมพวกเจ้าด้วยมือตัวเอง!”
เสียงไป๋ชิงเหยียนจบลง กระบี่ฟันลงพร้อมกัน แสงน้ำแข็งอันจ้าประกายกลืนกินลานกว้างทั้งหมดในทันที
หลิงเสวียนโจวส่งเสียงหึหึในคอ “ศิษย์น้อง หากจะพูดถึงไพ่ตายจริง ๆ แล้ว เจ้ายังอ่อนเปล่าอยู่นัก พี่ชายผู้นี้ซ่อนไพ่ได้เก่งกว่าเจ้าตั้งเยอะ ก็ดี ข้าจะให้เจ้าได้เห็นความสามารถที่แท้จริงของข้าเสียเลย!”
คำพูดเพิ่งจบ ร่างของหลิงเสวียนโจวก็ระเบิดลมปราณอาถรรพ์สีดำแดงออกทั่วกาย คลื่นอาถรรพ์นั้นหมุนคลั่ง แฝงรัศมีเย็นเยียบของวิถีวิญญาณมรณะอย่างชัดเจน
แท้จริงแล้วเขาเคยปนเปื้อนพลังคำสาธวิญญาณมรณะจริง แต่ไม่เคยคิดจะลบล้างมัน กลับใช้พลังคำสานั้นบำเพ็ญวิชาอาถรรพ์ต่อไป โหดเหี้ยมกว่าเซียนดำแปดรอบทั่วไปอยู่สามส่วน
คลื่นดาบสีดำแดงชนแสงน้ำแข็งที่แผ่คลุมฟ้าออกกระจาย หลิงเสวียนโจวทั้งร่างกลายเป็นเงาดำพุ่งตรงเข้าไป๋ชิงเหยียน กรงเล็บพร้อมพิษเย็นกัดกร่อนกระดูก ลูบตรงเข้าหัวใจของนาง
ไป๋ชิงเหยียนรอการระวังตัวมานาน ร่างสว่างไหวในหมอกน้ำแข็งต่อเนื่อง ทุกครั้งที่เหวี่ยงกระบี่ก็ก่อผลึกน้ำแข็งเป็นวงกว้าง บีบอาถรรพ์รอบด้านให้ถอยร่นไปทีละก้าว