อวิ๋นเช่อยัดมือทั้งสองไว้ในกระเป๋า ไม่ลังเลแม้แต่จิตเดียว หันหลังแล้วเดินจากไป
ด้วยพลังของเขาในตอนนี้ สิ่งเดียวที่อยากรู้คือวิธีฝ่าฟันเข้าสู่ขอบเขตจู่ ภารกิจไร้สาระแบบนี้เขาไม่สนใจเอาเสียเลย
"ไ...ไงนะ!"
เงาสีน้ำเงินโปร่งแสงที่ท่าทีเคยงดงามด้วยราชศักดิ์สั่นคลอน ตื่นตระหนกจนไม่ถูกท่าน
เด็กหนุ่มผู้เป็นบุตรชั้นหลังคนนี้ กล้าปฏิเสธเขาแบบนี้จริง ๆ!
มีชีวิตมานานเท่านี้ นับเป็นครั้งแรกที่เห็นใครกล้าปฏิเสธแก่นแท้แห่งเทพบรรพชนที่ถูกยื่นตรงหน้า นั่นคือแก่นแท้แห่งเทพสายน้ำบริสุทธิ์ทั้งก้อน ไม่ต้องพูดถึงโลกที่สิ้นสุดธรรมบำเพ็ญอย่างปัจจุบัน แม้วางไว้ในยุคบรรพกาลที่เทพทั้งหลายผลัดใบประดับกัน ก็ยังนับเป็นสมบัติล้ำค่าที่ผู้บำเพ็ญทุกคนแย่งกันจนศีรษะแตก
เขาเคยคิดว่าเพียงทิ้งเหยื่อชิ้นนี้ลง อีกฝ่ายย่อมตอบรับคำขอโดยไม่ต้องคิด ใครจะไปคิดว่าอีกฝ่ายแม้แต่จะเสียเวลาฟังก็เบื่อ หันหลังเดินจากไปซะงั้น
"เดี๋ยว! เจ้าเดี๋ยวก่อน!"
เงาเทพแห่งสายน้ำรีบเอ่ยเรียกอวิ๋นเช่อเอาไว้ น้ำเสียงเริ่มแทรกความสับสนวุ่นวาย
"ข้ายังพูดไม่จบเลย! เจ้าไม่ฟังแม้แต่ว่าเป็นภารกิจอะไรก็จะปฏิเสธงั้นหรือ ภารกิจนี้สำหรับเจ้าไม่ยากเลย และ...และนอกจากแก่นแท้แห่งเทพสายน้ำ ข้ายังมีสิ่งอื่นให้อีก บางทีอาจเป็นสิ่งที่เจ้าตามหาก็เป็นได้!"
ฝีเท้าของอวิ๋นเช่อหยุดค้างกับที่ ไม่หันกลับมา เอ่ยเพียงเบา ๆ ว่า "เจ้าให้วิธีฝ่าฟันเข้าสู่ขอบเขตจู่ได้หรือ?"
"เอ่...อันนี้ไม่ได้"
วิธีฝ่าฟันขอบเขตจู่ แม้แต่เทพสายน้ำเองในอดีตก็ยังไม่แม้แต่จะจับขอบประตูได้ ย่อมไม่กล้ารับปากลอย ๆ แต่เขาก็รีบตั้งสติทัน แล้วรีบเสริมต่อ