ได้ยินเสียงฝีเท้า กู้หนานเฉิงขมวดคิ้วลงโดยไม่รู้ตัว ต่อลูกชายเนื้อปศุสัตว์อย่างนี้ เขาเคยอยากลงมือประหารเพื่อความถูกต้องของธรรมะมาแล้วหลายครั้ง แต่ด้วยภรรยาที่อ้อนวอนขอร้องอยู่ทุกครั้ง ลูกชายคนนี้จึงได้อาศัยอยู่ในบ้านทำความชั่วต่อมาจนถึงวันนี้
หลิวเหอเงยหน้าที่เปื้อนน้ำตาขึ้น เมื่อเห็นว่าเป็นกู้เชินลูกชายของตนเอง นางก็คว้ามือของเขาไว้ทันที สะอื้นสั่นเครือว่า "เชินเอ๋ย แกมาซะที อาเหยายังอยู่ข้างใน หมอบอก…บอกว่าโดนฟันเข้าจุดสำคัญ ชีวิตเป็นตายยากเลย"
คำพูดพึ่งจบ ประตูห้องกู้วิกฤตก็เปิดออกจากด้านใน แพทย์ผู้ทำการผ่าตัดถอดหน้ากากออก ส่ายหน้าถอดใจว่า "เสียใจด้วย เราทำสุดความสามารถแล้ว อวัยวะภายในเสียหายจนเกินเยียวยา เตรียมการหลังมรณะเถิด"
หลิวเหอได้ยินดังนั้นก็ขาอ่อนทรุดจะเป็นลม กู้หนานเฉิงรีบค้ำนางไว้ ขอบตาแดงก่ำขึ้นในทันที
แต่อวิ๋นเช่อกลับก้าวข้ามแพทย์เดินเข้าไปในห้องกู้วิกฤตแล้ว ณ ตอนนี้กู้เหยาฟื้นคืนสติแล้ว เพียงแต่ใบหน้าซีดเผือด ชีวิตที่เหลืออยู่เพียงพึ่งพาเครื่องมือแพทย์นานัปการ
กู้เหยาเห็นน้องชายเดรัจฉานคนนี้ ก็เอ่ยออกมาอย่างเย้ยหยันตนเองว่า "บางครั้ง ข้าเคยสงสัยว่าเราไม่ใช่ญาติกันเลยด้วยซ้ำ ในโลกนี้มีญาติแท้ ๆ ที่ไหนลงมือกับพี่สาวแท้ ๆ ของตนได้เช่นนี้ แกทำลายชีวิตข้าเสียแล้ว จากนี้ไป แกก็ไม่ต้องวางแผนร้ายมาจัดการข้าอีกต่อไป"
อวิ๋นเช่อมิได้เอ่ยประโยคใด ก้าวไปยืนเบื้องหน้านาง หยิบเม็ดยาออกมาหนึ่งเม็ด แล้วป้อนเข้าปากนาง
"เฮ้ย! แกทำอะไรน่ะ! ผู้ป่วยตอนนี้ห้ามรับอาหารหรือสิ่งใดเด็ดขาด!"