ฉวยโอกาสเหมาะ อวิ๋นเช่อก็ชกหมัดออกไปอีกครั้ง ตรงเข้าใส่หน้ากากของระดับจักรพรรดิอีกคน หน้ากากนั้นแตกกระจายในพริบตา ระดับจักรพรรดิผู้นี้ก็ลงเอยเช่นเดียวกับคนก่อนหน้า กลายเป็นเถ้าถ่านลอยสลายไปกลางอากาศ ผู้แข็งแกร่งคนอื่นเห็นดังนั้น ใจยิ่งหวาดกลัวเกินขีด อานุภาพโจมตีจึงอ่อนลงไปหลายส่วน
อูฉานซินเห็นลูกน้องถูกสังหารต่อเนื่อง สีหน้าถมึงทึงยิ่ง เขาคำรามด้วยโทสะ พุ่งเข้าโจมตีอวิ๋นเช่อด้วยตัวเอง
เขาเป็นนายน้อยแห่งหุบเขาบุปผารัก ฝีมือย่อมไม่ธรรมดา รอบกายแผ่กลิ่นอายของขั้นสูงสุดอันทรงพลัง ในมือยิ่งถือสมบัติระดับเหนือชั้นที่ทรงอานุภาพยิ่งกว่านั้น
"หึ ดูซิว่าเจ้าจะกระโดดไปได้อีกกี่น้ำ? ลองชิมรสอานุภาพของสมบัติระดับเหนือชั้นดูซะ"
อวิ๋นเช่อเห็นสมบัติระดับเหนือชั้นในมืออีกฝ่าย ดวงตาเป็นประกายทันใด สมบัติระดับเหนือชั้นหาได้ไม่ง่ายนัก ต้องเอามาให้ได้
"ติ๊ง! แย่งชิงสำเร็จ ยินดีด้วยที่ได้รับสมบัติระดับเหนือชั้น กระบี่ใหญ่ราชันย์รัก"
รอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้าอูฉานซินยังไม่ทันจางหาย กระบี่ระดับเหนือชั้นที่เพิ่งถือออกมากลับหายวับไปกลางอากาศแล้ว
"นี่...นี่มันอะไรกัน? กระบี่ใหญ่ระดับเหนือชั้นของข้าอยู่ไหน?"
อูฉานซินตะลึงคาที่ แววตาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ เขาโบกมืออย่างบ้าคลั่ง เหมือนพยายามคว้าจับกระบี่ระดับเหนือชั้นที่หายไปนั้น
แต่ไม่ว่าเขาจะทำอย่างไร กระบี่เล่มนั้นก็เหมือนไม่เคยปรากฏมาก่อน หายสาบสูญไร้ร่องรอยโดยสิ้นเชิง
อวิ๋นเช่อยืนข้าง ๆ ยกมุมปากเล็กน้อย เผยรอยยิ้มเย้ยหยัน กล่าวว่า "เป็นไง เล่นละครใบ้อยู่รึเปล่า?"