ในตอนนี้ หั่วซือฮันนอนดิ้นไปมาบนเตียง ปากร้องว่าร้อน มือสองข้างก็ดึงรั้งเสื้อผ้าตัวเอง เป็นภาพที่ยั่วยวนสุด ๆ
“ไม่ใช่ ๆ ตอนนี้หั่วซือฮันยังเป็นแค่เด็ก ข้ากับนางคงไม่น่าจะลงมือทำเรื่องจริงจังเร็วขนาดนี้ พิษเสน่หาคราวนี้ คงใช้วิธีอื่นถอนพิษ”
คิดได้ดังนั้น อวิ๋นเช่อจึงเริ่มค้นหาสมบัติพิเศษที่ตนได้มาในช่วงนี้ และก็พบสิ่งที่สามารถถอนพิษเสน่หาได้อย่างสมบูรณ์แบบเข้าให้
“ที่แท้ก็เจ้านี่ เข็มฉีดดูดพิษ”
เข็มฉีดดูดพิษนี้แปรสภาพมาจากกระบอกฉีดยาธรรมดา เพราะตัวเขาเองไม่กลัวพิษ ตอนได้มาจึงไม่ได้ใส่ใจนัก วางทิ้งไว้ที่มุมให้จับฝุ่น
ไม่รีรอ อวิ๋นเช่อแทงเข็มฉีดดูดพิษเข้าแขนของหั่วซือฮันทันที ดึงกระบอกฉีดเบา ๆ พิษเสน่หาหลายชนิดที่แฝงอยู่ในร่างของอีกฝ่ายก็ถูกดูดออกมาจนหมด
“ของดีจริง ๆ!”
อวิ๋นเช่อมองดูพิษเสน่หาหลากสีในมือ ดวงตาเป็นประกาย นำพิษเสน่หาเหล่านี้ฉีดใส่ไหยาโอวีกานเจ็ดขั้นที่ยังคงแช่อยู่
“ไม่เลว ๆ พิษเสน่หาที่บริสุทธิ์ยิ่ง คราวนี้อาจทำให้ยาโอวีกานเลื่อนขั้นกลายเป็นยาโอสถหายากแปดขั้นได้ในคราวเดียว”
ยาโอวีกานเจ็ดขั้นเดิมแช่อยู่ในไหอย่างสงบ เมื่อพิษเสน่หาถูกฉีดใส่เข้าไป ของเหลวในไหก็เริ่มเดือดพล่านรุนแรง เปล่งแสงประหลาดออกมา
อวิ๋นเช่อจ้องมองไหแน่น แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
ไม่นานนัก แสงก็แรงกล้าขึ้นเรื่อย ๆ ทั่วทั้งไหถูกห่อหุ้มด้วยรัศมีลึกลับ