ทว่าพลันในตอนนั้น อวิ๋นเช่อก็พลันยกมือขึ้นกล่าว “เดี๋ยวก่อน ข้ามีวิธีที่ดีกว่าในการปลดปล่อยเจ้า”
ได้ยินดังนั้น เทพซากศพพร้อมด้วยฉากหลังอันน่าสะพรึงกลัวของเขาก็หยุดชะงักกลางอากาศพร้อมกัน
ผ่านไปไม่ถึงสามลมหายใจ เทพซากศพและฉากหลังก็เคลื่อนไหวอีกครั้ง เขาคำรามว่า “ข้าไม่เชื่อ เจ้าจงเชื่อฟังและเป็นอาหารสำหรับข้าเถิด!”
อวิ๋นเช่อไม่พูดพล่าม โบกมือข้างหนึ่ง โอสถซากศพนับหมื่นเม็ดปรากฏขึ้น และด้วยการชี้นำจากจิตสัมผัสของเขา ทั้งหมดก็ลอยตรงเข้าปากเทพซากศพไป
ได้ยินเพียงเสียง “ตุ้บตุ้บตุ้บ” ของการกลืนกินดังต่อเนื่อง ดวงตาของเทพซากศพเบิกโปน ท้องพองขยายขึ้นด้วยความเร็วที่มองเห็นด้วยตาเปล่า เพียงชั่วพริบตาก็ใหญ่ราวกับตั้งครรภ์หกเดือน
——เอ่อ!
เทพซากศพเรอเสียงดัง ใบหน้าดุร้ายเดิมแฝงไว้ด้วยความซื่อเล็กน้อย กลิ่นอายมรณะอันบ้าคลั่งรอบตัวพลันสงบลงกว่าครึ่ง อักขระโบราณบนหินโลงศพสีดำก็พลันมืดสลัวตามไปด้วย
เขาก้มมองพุงกลมปุ๊กของตน แล้วเงยหน้ามองอวิ๋นเช่อ รูม่านตาสีเลือดเผยแววสับสนเป็นครั้งแรก “เจ้า... เจ้าทำท้องข้าป่องได้อย่างไร!”
อวิ๋นเช่อหน้าดำพลันกล่าว “รีบอะไรเล่า เจ้าเร่งใช้ตำราพุทธวิธีย่อยเสียก็สิ้นเรื่อง”
เทพซากศพลูบท้องป่องของตน สัมผัสถึงพลังโอสถซากศพที่พลุ่งพล่านภายในกาย พลันส่งเสียงครางเจ็บปวด กระดูกดัง “กร็อบแกรบ” รูปร่างเริ่มหดเล็กลงด้วยความเร็วที่มองเห็นด้วยตาเปล่า สุดท้ายกลับกลายเป็นชายชรารูปร่างสามฉื่อ สวมชุดเกราะกระดูกขาวที่ปรักหักพัง ดูน่าขันยิ่งนัก