สีหน้าประมุขเทพราชอาณาจักรเปลี่ยนไปทันที ไม่คิดว่าผู้ชาย "ไม่ใช่คนไม่ใช่ผี" ผู้นี้จะยากต่อการรับมือถึงเพียงนี้ พลังย่ำยียิ่งเหนือกว่าที่ประมาณไว้
เขาไม่กล้าประมาท อักขระวิเศษบนชุดเกราะสีเลือดสว่างวาบขึ้น หอมไอแห่งการป้องกันหนาหนักแผ่ออกมา พร้อมกันนั้นโล่ยักษ์ก็ขวางขึ้นกลางอกอีกครั้ง พยายามรับนิ้วที่พุ่งเข้ามาอย่างฉับพลัน
"ก๊อง!" ปลายนิ้วปะทะโล่ เสียงทึบดังก้อง ประมุขเทพราชอาณาจักรรู้สึกถึงพลังเย็นเยียบเจือปนเจ็บประดนที่แทรกทะลุผ่านโล่ยักษ์เข้ามา สั่นจนแขนชาไปทั้งแขน ต้องถอยหลายก้าวจึงรักษาท่ายืนไว้ได้ ทรวงอกเลือดลมพล่านวุ่นวาย
"น่าสนใจอยู่หรอก" มุมปากจูกัดปู้ฮั่วโค้งงอเป็นรอยยิ้มเยือกเย็นน่าขนลุก "เสียดาย ก็ยังอ่อนแอเกินไป" คำยังไม่ทันจากปาก ร่างของเขาก็หายวับไปจากที่เดิมอีกแล้ว
ชั่วขณะถัดมา เงาร่างนับสิบปรากฏขึ้นโดยรอบตัวประมุขเทพราชอาณาจักร ทุกเงาร่างล้วนแฝงฆ่าตะไลเฉียบคม จนแยกไม่ได้ว่าร่างใดคือร่างจริง
นี่คือวิชาเร้นกาย "พันภาพผีมาร" ที่เขาได้ร่ำเรียนจากมรดกแห่งเทพป่าดิบ ยิ่งในพื้นที่แคบอย่างยอดเขาแห่งนี้ พลังอันพิศวงเปลี่ยนแปลงมิได้คาดของมันยิ่งเปล่งประกายเต็มที่
รูม่านตาของประมุขเทพราชอาณาจักรหดแคบ เขาไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย หลั่งเทพพลังลงในโล่ยักษ์โดยไม่เสียดาย ก่อม่านพลังป้องกันหนาแน่นปิดสนิทราวฟ้าปิดดิน
"ปัง! ปัง! ปัง!"
เสียงปะทะต่อเนื่องดังระงม การโจมตีของจูกัดปู้ฮั่วตกลงบนโล่ยักษ์ดุจลมพายุฝนกระหน่ำ ทุกครั้งที่ปะทะ ม่านป้องกันของประมุขก็สั่นสะเทือนรุนแรง หินแห่งพื้นเบื้องล่างก็ถูกสั่นจนแหลกลาญ