จูกัดปู้ฮั่วรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าความทรมานในกายเบาบางลงมาก ชายหนุ่มจึงหันไปมองอวิ๋นเช่อด้วยความตกตะลึง ในใจวุ่นวายราวกับทะเลมหาสมุทร วิชาฝีมือของอีกฝ่ายดูจะลึกล้ำเกินคาดเดายิ่งขึ้นไปอีก
จริงดังที่คิด แม้เขาจะบำเพ็ญมายาวนานกว่าอีกฝ่ายถึง 450 ปี ก็ยังไม่อาจเอื้อมถึงแม้แต่เงาหลัง เขาบำเพ็ญมาได้อย่างไร? บนโลกนี้มีจริงหรือที่พรสวรรค์ของใครจะสูงเกินธรรมชาติถึงเพียงนี้?
"เจ้า... เหตุใดจึงช่วยข้า?" จูกัดปู้ฮั่วถาม
อวิ๋นเช่อส่งเสียงฮึดในคอ "เจ้าเองก็รู้ว่าข้าไม่ควรช่วยเจ้า เจ้าก็รู้ดีว่าเคออีกับข้าได้ครองคู่เป็นสามีภรรยากันแล้ว เหตุใดจึงยังหมายปองนางไม่เลิก ยิ่งกว่านั้น เคออีแทบไม่มีแม้แต่ความรู้สึกดีต่อเจ้าเลยสักนิด พูดตามตรง ข้าแค่อยากรู้เท่านั้น"
ว่าแล้วอวิ๋นเช่อก็ยื่นมือออกไป "เอาผลเทพม่วงแฝงมา ด้วยฝีมือแพทย์ของข้า การช่วยเจ้าแก้ปัญหาในกายให้สิ้นกระบวนนั้นไม่ยาก ผลเทพอย่างนั้นเจ้ากินเข้าไปก็เปล่าประโยชน์"
มุมปากจูกัดปู้ฮั่วกระตุก อีกฝ่ายชัดแจ้งว่าปล้นกลางวันแสก ๆ แถมยังอ้างว่าจะรักษาอาการในกายให้ คิดว่าเขาจะเชื่อหรือ?
ทว่าเผชิญหน้ากับพลังอันน่าเกรงขามเหนือธรรมชาติของอวิ๋นเช่อ เขารู้ว่าตนไม่มีทางปฏิเสธได้ จำต้องยอมมอบผลเทพที่ลำบากมากที่จะได้มาส่งมอบให้อย่างไม่มีทางเลือก
ทั้งสองบินลึกเข้าสู่ดินแดนลับพร้อมพูดคุยไปด้วย จูกัดปู้ฮั่วใจลอยครุ่นคิด ครู่หนึ่งจึงเอ่ยขึ้น "แท้จริงแล้ว ที่ข้ายึดติดกับฉินเคออีนัก เพราะคืนหนึ่งที่หิมะโปรยปราย......"
"พูดสาระสำคัญ" อวิ๋นเช่อส่งสายตาเหยียดหยันมา